Muhabir - Reporter

57. Oyun - 57th Play – Berlin

2010-04-10T16:16:00.005+03:00

9 Nisan 2010, Cuma, 20.00 – Ballhaus Naunynstrasse, Berlin, Almanya

9 April 2010, Friday, 20.00 – Ballhaus Naunynstrasse, Berlin, Germany

Muhabir, 15 yıldır düzenlenen Diyalog Tiyatro Festivali için Berlin'e davet edildi. Diyalog Tiyatro Festivali Türkiye'den oyunların, konserlerin, dans gösterilerinin ve farklı etkinliklerin davet edildiği, Almanya'da yaşayan Türklerin de işlerini sergiledikleri bir festival. Festivalin sanat yönetmeni 30 yıldan fazla zamandır Almanya'da yaşayan Mürtüz Yolcu. Diyalog’un en temel kuruluş ilkelerinden biri Türkiye ile Almanya arasında bir kültür köprüsü oluşturmak, Türk kültürünü layık olduğu bir şekilde Almanya´da tanıtmak ve ülkeler arasındaki kültür alış verişini yaygınlaştırmak.

Festival Ballhaus Naunynstrasse'de gerçekleştiriliyor. Ballhaus Naunynstrasse Türklerin yoğun olarak yaşadıkları Kreuzberg'de yer alan bir sahne. Adını mekanının eski bir balo salonu olmasından ve sokağından alan mekan bugün Şermin Langhoff yönetiminde, kendi tabiri ile post-migrate bir sanat kurumu olarak etkinliğini sürdürüyor. Langhoff, 2008 yılında Eyalete verdiği teklifle Belediye'ye ait olan Balhaus Naunynstrasse'i farklı bir sanat kurumuna dönüştürürek Berlin sanat sahnesinde önemli bir yere taşımış. Bugün Balhaus bir sanat kurumu olarak Eyalet, Belediye, Kültür Bakanlığı ve özel sektörden destek alarak varlığını sürdürüyor ve %98 doluluk oranları ile seyirci ile buluşuyor. Balhaus'un da Diyalog Festivali'nin de hedef kitlesi Almanya'da yaşayan Türklerle sınırlı değil. Balhaus Almanların da ilgi ile takip ettikleri bir kültür kurumu, Diyalog Festivali de öyle.

Memet Ali Alabora, Selçuk Artut'la birlikte Berlin'e 7 Nisan'da Freiburg'dan geldi. garajistanbul ve Theater Freiburg'un ortak gerçekleştirecekleri “Kabine” projesi için bir haftadır Freiburg'daydılar. Oyunun yönetmenleri Övül Avıran ve Mustafa Avkıran, oyunun asistanı Eren Arıkan ve ışık teknisyeni Turan Tayar 8 Nisan'da Berlin'e vardılar. İlk gün salonda ön hazırlık yapıldı. Memet Ali Alabora birçok radyo ve yayınla röportaj yaptı. Akşam Balhaus'ta ekip içi yapılan ön-açılış partisinin ardından herkes ertesi gün için erken bir saatte dinlenmeye çekildi.

9 Nisan sabah 10.00'dan oyun saatine kadar hazırlıkla geçti. Balhaus eski bir balo salonundan dönüştürülmüş, teknik kapasitesi son derece iyi olan bir sahne. Çağdaş sahneleme için her defasında yeniden tasarlanabilecek yapısı ile tasarımcılara farklı imkanlar sunuyor. Tavan yüksekliği de çok elverişli. Bir de içinde Alman yapımı, eski bir grand Steinway piyano var.

Oyuna ilgi çok fazla olduğundan maksimum seviyede ek sandalye koyulmaya çalışıldı. Hatta sandalyelerin yetmediği yerlerde taburelerle aralar doldurularak, seyirci dışarıda bırakılmamaya çalışıldı. Seyircinin ilgi ve keyifle izlediği, reaksiyonları ile katıldığı bir oyun oldu. Oyunun bitiminde seyirci dakikalarca alkışladı.

Oyunun ardından tiyatronun barında yapılan açılış partisinde, Freiburg'daki oyundan sonra olduğu gibi yine DJ İpek çaldı. Eğlence geç saatlere kadar sürdü.

Muhabir was invited to Berlin for the 15 year old Diyalog Festival. Diyalog Theater Festival is a festival where plays, concerts, dance performances and different events from Turkey are performed together with the works of the Turkish people living in Germany. The artistic director of the festival is Mürtüz Yolcu who lives Germany over 30 years. One of the most dominant founding principle of Diyalog is to build a cultural bridge between Turkey and Germany; to promote Turkish culture in Germany and to increase the cultural exchange between the two countries.

The festival is taking place in Ballhaus Naunynstrasse. The venue is located in Kreuzberg where the Turkish community is mostly inhabited. The name is coming from the venue's being a ball room before and the name of the street where it is located. It is managed by Artistic Director Şermin Langhoff as a – with her description – post-migrate cultural institution. Langhoff transformed Ballhaus Naunynstrasse which is owned by the municipality to an important cultural institution in Berlin art scene by giving a proposition to the State. Today with a 98% audience percentage Balhaus is cultural institution supported by the State, Municipality, Ministry of Culture and private sector. The target audience of both Balhaus and Diyalog Festival is not limited with the Turkish people living in Germany. Balhaus is a cultural institution which Germans also follow as well as Diyalog Festival is.

Together with Selçuk Artut, Memet Ali Alabora arrived in Berlin on 7^th of April from Freiburg. They were in Freiburg for a week for “Cabinet” project which is co-production of garajistanbul and Theater Freiburg. The directors of the play Övül Avkıran and Mustafa Avkıran, the assistant of the play Eren Arıkan and the lighting technician Turan Tayar arrived on 8^th. The first day, preparation was made at the stage. Memet Ali Alabora made many interviews with radios and press. After the internal pre-party at Balhaus, the team went for a rest for the other day.

Beginning from 10.00 until the play, everybody was involved in the set-up. Balhaus is a technically very efficient venue which was transformed from an old ball room. It offers many possibilities to designers with its re-designable structure which is typical to contemporary performance. The height of the ceiling is sufficient. And there is German made old grand Steinway piano in the venue

Maximum amount of extra chairs were put in because of the interesting to the play was very much. Even extra stools were put in few empty spaces left in order not to leave anyone outside. The audience loved the play, at the end they applauded for minutes.

In the after-party DJ İpek played the music and enjoyed people until late midnight who was also at the after-party in Freiburg when Reporter was staged there.

56. Oyun - 56th Play – Demirci

2010-02-27T11:17:00.014+02:00

26 Şubat 2010, Cuma, 19.30 – Şehir Sineması, Demirci, Manisa, Türkiye

26 February 2010, Friday, 19.30 – City Cinema, Demirci, Manisa, Turkey

3,5 saatlik virajlı vir yolculuğun ardından ekip Demirci'ye vardı. Demirci Manisa'nın en uzak ilçesi. Yolda Demirköprü bara jından ve Sart Harabelerinden geçtiler. Sart Harabeleri Lidya Medeniyeti'nden kalma. Burası Lidya'nın başkentiymiş.

Ekip önce Celal Bayar Üniversitesi Demirci Eğitim Fakültesi'nde yemek yedi. Demirci'ye Üniversite'nin davetlyle gidilmişti. Ekip bir an önce oyunun oynanacağı sinema salonunu görmek istiyordu, çünkü anladıklarına göre sinemada oyun oynamak için hiçbir teknik ekipman yoktu.

Yemek biter bitmez sinemaya geçildi. Tahmin edildiğinden daha da kötü bir manzara ile karşılaştılar. 1950'lerde yapılmış sinema salonu 2000 yılında kapandıktan sonra, yeniden açılmış fakat dört ay önce tekrar kapanmıştı. İçeride hiçbir ses ve ışık tertibatı yoktu. Sahne sadece bir yükseltiden ibaretti. Sinema çalışırken, perde olarak sahnenin beyaza boyanmış arka duvarı kullanılmıştı. Sinemanın çoğu oturma yeri muhtemelen ilk yapıldığı zamandan kalma ahşap koltuklardı. Soyunma odaları olarak kullanılan, sahnenin altında yer alan yer rutubetli ve soğuk bir yerdi. Ekibin geleceğinden haberdar yetkililer, ellerinden geleni yaparak sahneyi sildirmiş, soyunma odalarının olduğu yeri de iyice temizletmeye çalışmışlardı.

Övül Avkıran bu manzarayı görünce önce bir durakladı ve bu şartlarda oyunun nasıl oynanabileceğini düşünmeye başladı. Yetkililer ses tertibatının üniversiteden getirilebileceğini söylediler. Bir de iki tane seyyar halojen projektör olduğundan söz ettiler. Salon renkli uzun, çıplak florasan ampullerle aydınlatılıyordu. Övül Avkıran bu florasan ampullerden esinlenerek sahne üzerinde de bunlardan kullanmak istediğini söyledi. Yakında bir elektirikçi bulundu ve beyaz, mavi, yeşil, kırmızı floranslar, duylarına elekrik kablosu bağlanarak seyyar hale getirildi. Övül Avkıran bunları sahnenin çeşitli yerlerinde kullanarak hiçbir teritbatı olmayan sahneye göre spontan bir ışık tasarım yapmış oldu. Bu sırada üniversiteden ses tertibatı ile birlikte iki seyyar halojen projektör getirildi. Halojen projektöri kontrol edebilmek için ilkel bir dimmer sistemi yapılmıştı. Projektörler sahnenin ki tarafına yerleştirildi. Fakat projektörlerin ışığı çok dağılmakta ve görüntüyü etkilemekteydi. Bunun üzerine bakkaldan yemek yapmakta kullanılan alüminyum folyo alındı. Alüminyum folyo halojenin etrafına sarılarak ışığa kapak yapılmış oldu ve dağılması engellendi. Böylece sahne üzerine dağıtılmış renklı florasanlar ve sahnenin yanına koyulan iki halojen projektörle oyunun ışığı hazırlanmış oldu.

Övül Avkıran kurulu bu ışığa göre Memet Ali Alabora ile prova yapmaya başladı. Sahnenin iki yanındaki projektörlerin kontrolünü kendisi aldı. Sahne üzerindeki floransları açma kapatma işini de oyunun dramatik kurgusu içinde Alabora'nın yapmasını istedi. Provada nerelerde açılıp kapanacağına karar verdiler. Ve böylece bir ışık akışı oluşturuldu.

Oyunda yansıtma perdesi olarak sinemanın arka duvarı kullanıldı ve maksimum büyüklükte bir görüntü alındı. Hazırlk oyunun başlamasına bir buçuk saat kala neredeyse bitmişti. Bu sırada sinemanın en dış kapısı önünde oyuna gelen öğrencilerin birikmesiyle bir izdiham yaşandığı haberleri geldi. Memet Ali Alabora öğrencileri sakinleştirmek ve oyunun 19:30'da başlayacağını ve daha fazla yolu tıkamamaları gerektiğini söylemek için kapının önüne çıktı. Bağırış, çağırışlarla Alabora'yı karşılayan öğrenciler, giderlerse yer bulamayacaklarını söyleyip kapının önünde beklemeye devam ettiler.

Oyunu 19:30'da başlatmak için kapılar açıldı. Önce insanlar sakince girmeye başladılar. Fakat bir süre sonra daha büyük bir kalabalık hızla salona girmeye başladı. En sonunda alt katta ve üst katta koridor araları ve sahnenin kenarları dahil adım atacak, hatta kıpırdayacak yer kalmadı. Oyun üniversite tarafından öğrencilere ücretsiz olarak gösterildiğinden kapıda sayım yapılmamıştı Bu yüzden de içeride salonun kapasitesinin çok üstünde insan vardı. Oyunun başlamsı gereken anda heryer insanla doluydu ve bu şartlarda oyuna başlamak imkansızdı. Önce ayaktakilerin bulabildikleri yerlere oturmaları ya da çömelmeleri beklendi. Bu da yeterli olmayınca can güvenliği açısından tehlikeli olduğu, acil bir durumda tahliye imkanı olmadığı için ayakta kalanların çıkması gerektiği anons edildi. Ayaktakileriden bazıları en öndeki seyicilerin önünde yere, kimileri de sahnenin merdivenlerine oturdular. Yüze yakın insan da salondan çıkmak zorunda kaldı. Zaten kapılar açıldığında birçok insan da içeri girememişti.

Ortalık biraz daha sakinleşitikten sonra ve tahliye kapıları kontrol edildikten sonra oyun başladı. Memet Ali Alabora'nın anlattığı birçok komik hikayeye seyirci çok fazla güldü. Fakat oyunda es olan yerlerde seyircinin sessizliğini koruması çok kolay olmuyordu. Onun için Alabora birçok yerde verdiği esleri daha kısa tuttu. Daha önceden prova edilen ışıkların açılıp kapanması oyun boyunca çok güzel işledi ve farklı bir oyun oldu. Seyirci oyunu sonuna kadar ilgiyle izledi. Oyun bittiğinde büyük bir alkış koptu, ama seyirci bir önceki Manisa'da olduğu gibi yine ilk alkışın ardından Alabora'nın kulise gitmesi ile bir tedirginlik yaşadı. Ev sahibi olan Eğitim Fakültesi Dekanı oyundan sonra Alabora'ya çiçek vermek için bütün salonla birlikte bekledi. Kostümü değiştiren Alabora yeniden sahneye geldi. Dekan Yüksel Abalı çiçek taktim edip, kısa bir konuşma yaptı ve gördüğü bu ilgiden dolayı Demirci'ye kısa zamanda Fakülte bünyesinde bir kültür merkezi yapacakları sözünü verdi.

Memet Ali Alabora sahneden indikten sonra, onu bekleyen kalabalıkla fotoğraflar çektirip, imza verdi. Bu yaklaşık bir saat sürdü. Ardınan ekip yine Fakülte'de akşam yemeğini yedi ve Demirci Hisar kaplıcalarındaki tesislerde konakladı. Ertesi gün erkenden İzmir Havaalanı'na yola çıktı.

Demirci bütün ekibi şaşırtan bir Ege ilçesi oldu. Ege'nin orta yerinde, içinde bir fakülte olan, Manisa'ya bağlı bu kadar imkasızlıklarla dolu bir ilçe olabileceğini kimse düşünmemişti. Belki de bu yüzden Demircililer Demirci'yi “Ege'nin Doğu'su” diye adlandırıyorlar.

After a 3,5 hour journey the team arrived in Demirci. Demirci is the farest town of Manisa. They passed through Demirköprü Dam and Sart Ruins. Sart Ruins are from Lydians. This area was the capital of Lydia.

The team had their lunch in Celal Bayar University Demirci Education Faculty. They were invited by the faculty for the play. After the lunch they immediately went to the cinema where the play was going to be played. The cinema was built in 1950s and closed in the beginning of 2000s, then reopened and closed again four months ago. There were no sound and light equipment.

When Övül Avkıran saw the bad conditions, she first stopped and started to think on how to make the performance possible to play. People from the university said that they can bring the sound system from the university. They also mentioned about two halogen projectors. The venue was enlightened with narrow, bare fluorescent lamps. Inspired from those Övül Avkıran said she want to use more of these on stage. An electrician was found nearby and white, blue, green, red fluorescents were prepared which can be plugged separately. Thus, Avkıran made a spontaneous lighting design for the inconvenient conditions of the stage. The sound system and the two halogen projectors were brought from the university. There was a very simple dimmer system in order to control the projectors. Two projectors were placed to the sides of the stage. But the light of the projectors were disseminating and effecting the image. As a solution, cooking aluminum folio was bought from a small market and used as shelters for the light in order to focus it.

With this light design Övül Avkıran started to rehearsal with Memet Ali Alabora. She controlled the two projectors and made Alabora control the fluorescents during the play.

The doors were opened at 19.30. First everything seemed normal but after a while an excited crowd entered the venue. In a few minutes there wasn't any space left, not just on the seats but corridors, aisles and even on the stairs to the stage. The announcements were made to make the standing people leave the venue. Because otherwise it would be dangerous to evacuate people in a situation of danger. More than hundred people had to stay outside the venue.

After all the audience settled somehow the play started. The audience had big reactions to most of the funny stories Memet Ali Alabora told. But they couldn't keep the silence in most of the pauses, so Alabora had to shorten many pauses during the play. The audience watched the play in great attention. There was a big applaud when the play was over. After the play, Dean of the Faculty presented Alabora some flowers and promised the audience to make build a big cultural center for Demirci. The team had the dinner in the Faculty and then spent the night in Demirci Hisar Thermal Spring.

Demirci was a surprising town for all the team. Nobody had thought that there would be such a town with so much impossibilities in the middle of Aegean, owning a Faculty which is a part of Manisa. Maybe that is why people of Demirci calls Demirci as “The East of Aegean”.

55. Oyun - 55th Play – Manisa

2010-02-26T11:08:00.004+02:00

25 Şubat 2010, Perşembe, 18.00 – Celal Bayar Üniversitesi Süleyman Demirel Kültür Merkezi, Manisa, Türkiye

25 February 2010, Thursday, 18.00 – Celal Bayar University Süleymen Demirel Culture Center, Manisa, Turkey

Övül Avkıran, Memet Ali Alabora, Daimi Yılmaz, Turan Tayar ve Eren Arıkan'dan oluşan ekip 24 Şubat gecesi uçakla İzmir'e vardı. Bir saatlik yolculuğun ardından Celal Bayar Üniversitesi Misafirhanesi'ne vardılar. Sabah erken kalkılacağı için herkes hemen odalarına çekildi.

Sabah 9:30'da Kültür Merkezi'e varıldı ve hazırlık başladı. Kültür Merkezi'nin sahnesi üçgen şeklinde bir sahne ve bazı sahne yerleşimlerinde zorlayıcı olabilir. Salonun, ışık ve ses tertibatı yönünden çok güçlü olduğu söylenemez, ama yine de çok kanallı ışık ve ses tertibatı mevcut. Kulis konusunda ciddi bir sıkıntı var. Soyunma odası sahneye bir hayli uzak.

Hazırlıklar öğle saatlerinde büyük oranda bitti. Ekip ünlü Manisa kebabını yemek için yola koyuldu. Manisa'nın en eski kebapçılarından Gülcemal Kebap Salonu'nda yemek yenildi. Yoğurtlu Manisa kebabının ardından bol sakızlı sütlaçların tadı herkesin damağında kaldı. Yemekten sonra Ayn-ı Ali Kahvehanesi'ne gidildi. Mesir macunun malzemeleri ile hazırlanan sultan çayı hem lezzetli, hem de şifa veren bir çay. Kahvehane'nin dekorasyonu da çalan Türk musikisi de ekibin keyifi bir zaman geçirmesini sağladı.

Son hazırlıklar tamamlandıktan sonra ekip seyircinin salona gireceği saati beklemeye başladı. Çoğunluğu öğrencilerden oluşan seyirci 550 kişilik salonun neredeyse tamamını dolduruyordu. Seyirci birçok yerde güldüğü, bir çok yerde de tamamen sessiz kaldığı oyun bittiğinde, alkışlama konusunda tedirginlik yaşadı. İlk alkış, Memet Ali Alabora'nın içeri girmesiyle çabuk kesildi. Ardından seyirciler uzun zaman oyunun bittiğini anlamadan oturdular. Seyircinin tamamı ancak on dakika sonra yerlerinden kalkdılar.

Oyundan sonra birçok öğrenci Memet Ali Alabora ile fotoğraf çektirip, imza istedi. Ekip akşam yemeğini yedikten sonra, misafirhanedeki odalarına geçti. Ertesi sabah erkenden Demirci'ye doğru yol çıkıldı.

The team which consisted of Övül Avkıran, Memet Ali Alabora, Daimi Yılmaz, Turan Tayar and Eren Arıkan arrived at İzmir airport on the night of 24^th of February. After an hour journey they reached Celal Bayar University's Guesthouse. They all went to bed immediately because everybody would wake up early in the morning.

They arrived at the Cultural Center at 9:30 and started the preparations. The triangular shape of the stage may be hard for some set-ups. The light and sound equipment is not very efficient, but both have multi-channeled controls. There is a serious problem about the backstage, because the dressing room is downstairs and very far to the stage.

Preparatios were almost over by noon. The team ate the famous Manisa Kebap at one of the oldest restaurant in town, Gülcemal Kebap House. The taste of the sütlaç (rice pudding) with real mastic was wonderful. They went together to Ayn-ı Ali Kahvehane (coffee house) after lunch. This is an old coffee house where Classical Turkish Music is played and they serve sultan tea which is made with the ingredients of “mesir macunu”. “Mesir macunu” is a traditional toffee made from 41 different herbs which is special to Manisa.

After all the set-up was over, the team started to wait for the audience's entrance. Almost all the seats were occupied in the 550 seated venue. Most of the audience were consisted of students. During the play the audience laughed at many parts of the play but also kept a deep silence at some other parts. But at the very end they were curious about the final applause. First they applauded but when Memet Ali Alabora went backstage they stopped immediately. The audience waited at their seats without realizing that the play was over. It was after ten minutes that all the audience left the venue.

Many students had photos with Memet Ali Alabora and wanted autographs. After the dinner, the team went to their rooms In the guest house. The next morning they left for Demirci early in morning.

54. Oyun - 54th Play – Freiburg

2010-02-15T10:21:00.004+02:00

13 Şubat 2010, Cumartesi, 20.00 – Theater Freiburg, Freiburg, Almanya

13 February 2010, Saturday, 20.00 – Theater Freiburg, Freiburg, Germany

İkinci oyun da birincisi kadar kalabalıktı. Seyirci yine hem Almanya'da yaşayan Türkiye kökenli vatandaşlar, hem de Almanlardan oluşuyordu. Bu oyunda seyircinin oyuna katılımı daha yoğundu. Örneğin seyirci çok daha fazla yerde güldü. Ekip oyundan sonraki mini konsere ve “Bugün Türkiye” başlıklı söyleşiye kalamadı, çünkü sabah saat 5.00'de otelden ayrılıp Basel'deki havaalanına, oradan da İstanbul'a dönmeleri gerekiyordu.

The second play was as crowded as the first. There were again Germans and Turkish people living in Germany. Audiences contribution to the play was better than yesterday. The audience laughed more times than the previous play. The team didn't stay for the mini concert and the debate on “Turkey Now”, because they had o live for Basel Airport at 5.00 from the hotel and to Istanbul from airport.

53. Oyun - 53th Play – Freiburg

2010-02-13T20:16:00.008+02:00

12 Şubat 2010, Cuma, 20.00 – Theater Freiburg, Freiburg, Almanya

12 February 2010, Friday, 20.00 – Theater Freiburg, Freiburg, Germany

Muhabir yine uzun sayılabilecek bir ara verdi. Oyun üç aydır, yurtdışında da sekiz aydır oynanmıyordu. Oyunun yönetmenleri Mustafa Avkıran, Övül Avkıran, ışık tasarımcısı Yüksel Aymaz, garajistanbul'un uluslararası projeler sorumlusu Simge Gücük ve Memet Ali Alabora'nın karısı Pınar Öğün de turnedeydi. Uzun zaman sonra ekip bu kadar kalabalık olarak turneye çıkmış oldu.

10 Şubat'ta Freiburg'a varan ekip, 11 Şubat'ı prova yaparak geçirdi. Oyun Theater Freiburg'un küçük salonunda oynandı. Salon 15 metre eni olan, her performans için yeniden değiştirielebilecek şekilde tasarlanmış, son derece konforlu bir alan.

Oyuna ilgi büyüktü. Tamamen dolu olan salonda, oyun hem Almanya'da yaşayan Türkiye kökenli vatandaşlar, hem de Alman seyirci tarafından merakla izlendi. Oyunun ardından yapılan söyleşiye seyircinin büyük bir bölümü katıldı.

Övül Avkıran, Mustafa Avkıran ve Memet Ali Alabora'yla seyircinin yaptığı karşılıklı sohbet'te oyunun çıkış fikri, yakın Türkiye tarihi, neden böyle bir oyun seçildiği üzerine konuşuldu. Oyunun ardından Freiburg Tiyatrosu'nun fuayesindeki partide DJ İpek popüler katılanlara çok eğelenceli saatler yaşattı.

Muhabir had a considerably big break again. The play hasn't been played for three months and eight months abroad. The directors of the play Mustafa Avkıran, Övül Avkıran, light designer Yüksel Aymaz, garajistanbul's international projects responsible Simge Gücük and Memet Ali Alabora'a wife Pınar Ogun was all on the tour. After a long time the team was that much crowded in a tour.

The team arrived at 10^th and spent the 11^th by rehearsing. The play was performed in Theater Freiburg's Small Hall. The venue has a comfortable space which can be transformed for each performance with a 15 meters width.

The audience was full. There were Germans and Turkish people living in Germany. Most of the audience attended the artist talk after the play. The motive for such a play, near Turkish history were discussed in the talk with the directors and the actor. At the after party DJ İpek from Berlin gave an exciting performance.

42. Oyun - 42nd Play -- 52. Oyun - 52nd Play – İstanbul

2009-11-12T13:16:00.001+02:00

42. Oyun - 42^nd Play – İstanbul 4 Ekim 2009, Pazar, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 4 October 2009, Sunday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey - 43. Oyun - 43^rd Play – İstanbul 5 Ekim 2009, Pazartesi, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 5 October 2009, Monday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 44. Oyun - 44^th Play – İstanbul 7 Ekim 2009, Çarşamba, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 7 October 2009, Wednesday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 45. Oyun - 45^th Play – İstanbul 8 Ekim 2009, Perşembe, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 8 October 2009, Thursday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 46. Oyun - 46^h Play – İstanbul 9 Ekim 2009, Cuma, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 9 October 2009, Friday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 47. Oyun - 47^th Play – İstanbul 10 Ekim 2009, Cumartesi, 15.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 10 October 2009, Saturday, 15.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 48. Oyun - 48^th Play – İstanbul 10 Ekim 2009, Cumartesi, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 10 October 2009, Saturday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 49. Oyun - 49^th Play – İstanbul 12 Ekim 2009, Pazartesi, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 12 October 2009, Monday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 50. Oyun - 50^th Play – İstanbul 13 Ekim 2009, Salı, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 13 October 2009, Tuesday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 51. Oyun - 51^st Play – İstanbull 14 Ekim 2009, Çarşamba, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 14 October 2009, Wednesday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 52. Oyun - 52^nd Play – İstanbul 11 Kasım 2009, Çarşamba, 20.30 – ENKA, İstanbul, Türkiye 11 November 2009, Wednesday, 20.30 – ENKA, Istanbul, Turkey

40.,41. Oyun - 40th, 41st Play - İstanbul

2009-10-03T19:55:00.006+03:00

3 Ekim 2009, Cumartesi, 15.00 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye

3 Ekim 2009, Cumartesi, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye

4 ay sonra ilk oyun, Muhabir yeniden evinde. 14 Ekim'e kadar sürecek oyunlar serisi başladı. Hazırlıklar tamamlandı, fazla aksilik yaşanmadan oyun bitti. Ubuntu'nun yeni sürümünün ekran seçenekleri değiştiği için projeksiyon görüntüsü ile ilgili ufak bir sorun oldu. Akşamki oyunda hiçbir sorun yaşanmadı.

15.00'deki oyundan sonra 12 Eylül Mektupları sergisi kapsamında Zeynep Tanbay'n dans gösterisi ve mektupların bir çok kadın tarafından okuması yapıldı.

3 October 2009, Saturday, 15.00 – garajistanbul, Istanbul, Turkey

3 October 2009, Saturday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey

First play after 4 months, Reporter as home again. The series of plays which will last until 14^th has started. There wasn't much problems in the play. Because of the new release of Ubuntu a tiny problem occured about the screen settings. There wasn't any problem at night's play

After the at 15.00 play, as part of the 12 September Letters Exhibition, Zeynep Tanbay's short dance performance and letter readings took place.

39. Oyun - 39th Play - Viyana

2009-06-13T12:16:00.001+03:00

9 Haziran 2009, Pazartesi, 20.00 – brut im Künstlerhaus, Viyana, Avusturya

Akşamki oyuna kadar Viyana'da dolaşan ekip oyun için üç saat önceden salona girdi. Bugünün özel olayı Theater des Augenblinks'in ziyaret edilmesiydi. Sanat Yönetmenliğini Gül Gürses'in yaptığı bu tiyatroda çağdaş gösteri sanatlarının önemli temsilcileri 20 yıldan fazla süredir atölye çalışmaları ve gösteriler yapıyor. Tiyatro, Avusturya devletinin bağımsız sanat kurumlarını destekleme konusunda yaptığı mevzuat değişikliği yüzünden artık destek alamayacak. Bu yüzden de yolculuğuna devam etmeyecek. Mustafa Avkıran 90'ların başında 1,5 yıl bu tiyatroda çalışmış. Uzun süreli ilk yurtdışı deneyimini bu tiyatroda edinmiş.

Akşamki oyunda bir önceki gece olduğu gibi Memet Ali Alabora yine ilk 40 dakikayı İngilizce oynadı. Oyun bir önceki gece gibi doluydu. Oyundan sonra yapılan seyirci söyleşisine çok fazla seyirci kalmamasına rağmen bir saate yakın keyifli bir sohbet yapıldı.

Ertesi gün ekip küçük bir Viyana turu yaptıktan sonra, Türkiye'ye döndü.

9 June 2009, Monday, 20.00 – brut im Künstlerhaus, Vienna, Austria

The team roamed in Vienna until the play and arrived to the venue three hours before the play. The special visit of the day was to Theater des Augenblinks. The leading figures in contemporary performing arts have been performing and making workshops in this theatre for the last 20 years. Gül Gürses is the artistic director. Because of the change in the laws of the Austrian government on financing independent arts organizations, the venue will no longer be supported. So it is decided to close the venue. In the beginning of 90's, Mustafa Avkıran worked in this theatre for 1,5 years, he had his first long experience abroad.

Memet Ali Alabora again played the first 40 minutes in English. It was almost full. Even though, few audience stayed for the artist-talk, it was a warm conversation lasted for nearly an hour.

The team turned back to Turkey after a Vienna tour.

38. Oyun - 38th Play - Viyana

2009-06-12T16:53:00.006+03:00

8 Haziran 2009, Pazartesi, 20.00 – brut im Künstlerhaus, Viyana, Avusturya

Ekip 7 Haziran Pazar günü Viyana'ya vardı. Bu turne Muhabir'in en az kişi ile yolculuk yaptığı turne oldu. Ekipte sadece Mustafa Avkıran, Memet Ali Alabora ve oyunun ışık tasarımcısı Yüksel Aymaz vardı. Avkıran ve Alabora sabah, Aymaz da akşam geldi. İlk gün malzemenin sahneye bırakılması ve ertesi günün ışık değerlendirmesinin, oradaki teknik ekiple yapılması ile geçti. İlk günün özel olaylarından biri Viyana'nın ünlü kafesi Café Hawelka'nın ziyaret edilmesiydi. Avkıran ve Alabora, festivalin Türkiye'deki ortağı İKSV'nin yurtdışı projeler sorumlusu Deniz Ova'yla birlikte Viyana'nın en eski kafesinde, kaffee melange içti. Kafenin sahibi Leopold Hawelka 90 yaşına yakın belki de geçmiş ve hala hergün kafeye geliyor.

Muhabir dünyanın en bilinen festivallerinden Wiener Festwochen (Viyana Festivali)'e katılmak için Viyana'ya geldi. Ertesi gün ekip sabahtan başlayarak, mekanda hazırlık yaptı. Önce malzemeler açıldı ve ışık kurulumu yapıldı, sonrasında prova alındı. brut im Künstlerhaus, eski bir müzenin bir bölümü dönüştürülerek yapılmış bir çağdaş gösteri sanatları mekanı. Genişliği ve derinliği fazla değil ama yüksekliği çok elverişli. Hazırlık oyundan hemen önce bitti. Salon neredeyse doluydu. Memet Ali Alabora yurtdışında oynanan bir oyunda ilk kez seyirciye üç farklı dilde (Türkçe, Almanca, İngilizce) kaç kişinin o dili anladığını sordu. Seyircilerin verdiği cevaba göre de oyunun ilk 40 dakikasını İngilizce oynadı. Aynı zamanda Almanca üstyazı da vardı. Yüzde sekseni Avusturyalı olan seyirciler oyunu samimi bir şekilde izlediler. Seyirci oyun boyunca çok katılımcıydı.

Oyundan sonra Mustafa Avkıran ve Memet Ali Alabora, aynı festival kapsamında, çok yakındaki brut im Konzerthaus'da oynanan, Oyun Deposu'nun “Çirkin İnsan Yavrusu”nu izlemeye gitti. O oyunda da salon doluydu. Oyunların sonunda Muhabir'in oynandığı salonun fuayesinde festival, sanatçılar için küçük bir resepsiyon verdi.

8 June 2009, Monday, 20.00 – brut im Künstlerhaus, Vienna, Austria

The team arrived in Vienna on Sunday, 7^th of June. This was the tour which Reporter traveled with fewest people. There was only Mustafa Avkiran, Memet Ali Alabora and the lighting designer Yüksel Aymaz in the team. Avkıran and Alabora arrived in the morning, Aymaz at night. The first day, equipments were left to the venue and the lighting set-up were discussed with the technical team of the venue. The special thing of the day was the visit to Café Hawelka. Together with Deniz Ova, international projects responsible of IKSV (Istanbul Culture and Arts Foundation), Avkıran and Alabora had kaffee melange in Vienna's famous, Café Hawelka. The owner of the café, Leopold Hawelka is nearly 90, maybe over. He visits his shop everyday. He was there.

Reporter was in Vienna to perform as part of the Wiener Festwochen (Vienna Festival), which is one of the best known festivals of the world. Next day, the team made the set-up beginning from the morning. First the equipments were unpacked then the lighting was prepared and rehearsal was made. brut in Künstlerhaus is a contemporary performing arts venue which was transformed from a part of an old museum. The width and depth is not much but the height is very efficient. The set-up ended just before the play. The seats were almost full. For the first time in a play performed abroad, Memet Ali Alabora asked the audience in three different languages (Turkish, German, English) about how many people understands each language. According to the answers, he performed the first 40 minutes in English. There were also German surtitles. Eighty percent of the audience were Austrians. The audience watch the play sincerely and attended in most parts.

Mustafa Avkıan and Memet Ali Alabora went to watch “The Ugly Human” by Play Depot from Turkey. The play was also being performed in the same festival in brut im Künstlerhaus which was very near. The seats were also full. The festival gave a little reception for artists in the foyer of the venue where Reporter was performed.

37. Oyun - 37th Play - İstanbul

2009-06-08T18:47:00.002+03:00

6 Haziran 2009, Cumartesi, 21.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye

Oyun TEMPS D'IMAGES festivali kapsamında oynandı. TEMPS D'IMAGES, 2002 yılında Fransız televizyon kanalı ARTE ve La Ferme Du Buission tarafından başlatılan ve gösteri sanatları ve imaj arasındaki ilişkiye odaklanarak yeni sanatsal formlar ve işbirlikleri yaratmayı hedefleyen disiplinler arası bir proje. Proje kapsamında 10 ülkeden 11 kültür kurumu festival gerçekleştiriyor. Bu festival de garajistanbul'un gerçekleştirdiği TEMPS D'IMAGES. TEMPS D'IMAGES aynı zamanda Muhabir'in ortak yapımcılarından. Oyun Estonya, Talinn'de de bu festival kapsamında sergilenmişti.

Salonun yarıdan fazlası doluydu. Seyirciler arasında Memet Ali Alabora'nın oyunda anlattığı Yalova'daki Engin Sitesi'nden arkadaşları vardı. Ayrıca TEMPS D'IMAGES ağındaki kurumların çoğunun temsilcisi de vardı. Onlar için oyun İngilizce üst yazı ile oynandı. Oyundan sonra 20'ye yakın izleyici bekliyordu ve hem röportaj verdiler, hem de Memet Ali Alabora ile sohbet ettiler.

Oyundan sonra tüm ekip bir taraftan, ertesi gün Türkiye prömiyerini yapacak olan Dar-ül Love'ın hazırlıklarına başladı, diğer taraftan ertesi gün Viyana'ya gidecek olan Muhabir için malzemeleri paketledi.

17 June 2009, Saturday, 21.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey

The play was performed as part of the TEMPS D'IMAGES festival. TEMPS D’IMAGES is a project which started in 2002 as a joint endeavor undertaken by the French television station ARTE together with La Ferme Du Buission, seeking to create new artistic forms and partnerships by focusing upon the relationship between performance arts and images. 11 cultural institutions from 10 European countries are making their own festivals. This was garajistanbul's TEMPS D'IMAGES. TEMPS D'IMAGES is also one of the co-producer of Reporter. The play was also performed in Estonia, Talinn, as part of the same festival.

The audience was more than the half. There were friends of Memet Ali Alabora from Engin Resort in Yalova which he tells the stories of in the play. There were also representatives from the cultural institutions of TEMPS D'IMAGES network. The play was performed with English surtitles for them. Nearly 20 audiences were waiting after the play, they gave interviews and had conversation with Memet Ali Alabora.

All the team worked for the set-up of Dar-ül Love, which was about to do its premiere the other day, together with the packing of Reporter’s materials which will travel to Vienna the other day.

36. Oyun - 36th Play - İstanbul

2009-06-08T16:51:00.002+03:00

6 Haziran 2009, Cumartesi, 18.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye

85 gün 23 oyun sonra Muhabir yeniden garajistanbul'da. Bu oyun özel bir gösterimdi, seyirciye duyurulmadı. Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan alınan destek kapsamında Miili Eğitim Müdürlüğü'ne oynanması gereken ücretsiz bir oyun olarak sergilendi. Oyuna katılım çok fazla değildi. Yetiştirme yurdundan öğrenciler ve onların gönüllü velileri geldiler.

Hazırlık biraz uzun sürdü. Bunca zaman sonra oyun evinde oynanıyor olmasına rağmen birçok aksilik yaşandı. Neyse ki bu aksilikler gece oynanan oyunda telafi edildi.

17 June 2009, Saturday, 18.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey

After 85 days ans 23 plays, Reporter is back in garajistanbul. This was a closed play for the audience. As part of the financial support from Ministry of Culture and Tourism, it was obligatory to play for the Directory of National Education. There wasn't many audience. The audience was mostly consisted of students from an orphanage and their tutors. The set-up took a lot of time. Although the play was being performed after many time at the house, there was a lot of setbacks. But they were compensated in the following play.

35 Oyun - 35st Play - Diyarbakır

2009-05-30T13:48:00.005+03:00

29 Mayıs 2009, Cuma, 19.00 – Diyarbakır Devlet Tiyatrosu, Diyarbakır, Türkiye

Ekip Diyarbakır'a 28 Mayıs sabahı vardı. Kervansaray Otel'e yerleştikten sonra, Diyarbakır'da gezmek için dışarı çıktı. Akşam festival kapsamında gerçekleşen konsere gitti. Ertesi sabah ekip Devlet Tiyatrosu Sahnesi'ne geçti ve hazırlıklara başladı. Öğlen olmadan Memet Ali Alabora da ekibe katıldı. Alabora, Goethe Institut ve Anadolu Kültür oraklığı ile düzenlenen, Avrupa Birliği destekli bir proje kapsamında Şanlıurfa'daydı ve oradan Diyarbakır'a geldi. Şanlıurfa'daki etkinlikte bir Alman (Hans-Ulrich Treichel) ve bir Avusturya'lı (Reneta Welsh) yazarla beraber onların eserlerinden Türkçe bölümleri seyircileri okudu.

Alabora'nın da ekibe katılmasıyla hazırlıklar devam etti. Ekip öğlen bir kolejin provası olduğu için sahneyi onlara bıraktı ve öğle yemeği için Diyarbakır'ın ünlü kaburgacısı Selim Amca'nın yolunu tuttu. Selim Amca'nın birçok şubesi var ve şubelerin hepsinde oğullarından biri duruyor. Saatlerce tencerede pişen içi pirinç dolu kuzu kaburgası dolmalarının sırrını bir tek onlar biliyor.

Yemekten sonra sahneye geçildi ve hazırlıklara devam edildi. Diyarbakır Devlet Tiyatrosu 20. yılını kutuluyor. Sahne çok katlı bir binanın içine inşa edilmiş. Malzeme taşımak oldukça zor. Çok büyük bir sahne değil. Derinliği az ama sofita yüksekliği yeterli. Bunların dışında Devlet Tiyatroları'nda bulunan teknik kapasite burada da mevcut.

Oyun 19.00'da başladı. 9. Diyarbakır Kültür ve Sanat Festivali (9. Mîhrîcana Çand û Hunerê ya Diyarbekirê) kapsamında oynanan oyunla aynı saatte başka festival etkinlikleri de olduğu için katılımın olması gerekenden daha az olduğunu söylediler. Yine de salonun dörtte üçü doluydu. İlgiyle izleyen, gülerek, alkışlayarak ve derin sessizliklere oyuna katılan bir izleyici vardı. Oyunun içinde Güneydoğu'da yaşananlarla ilgili olayların anlatıldığı bölümlerde salondaki ağırlık hissedilebiliyordu. Oyundan sonra ağlayarak salondan çıkan seyirciler vardı. Oyun sonrası ekibin yaptığı röportajlarda kendi hikayelerini paylaşan Diyarbakırlılar etkileyici hikayeler anlattılar.

Ekip oyundan sonra yemeğe gitti. Yemekten sonra ekibin bir kısmını Diyarbakır İnsan Hakları Derneği Başkanı Muharrem Erbey, Ben u Sen Meyhanesine götürdü. Diyarbakırlı yazarların, şairlerin uğrak yeri olan bu salaş meyhanedeki samimi sohbetin ardından Kervansaray Otel'e geçildi. Kervansaray Otel gerçek bir kervansaray. 1500'lerin sonunda İpek Yolu kervanlarının konaklaması için yapılmış büyük bir yapı. 500 yıldır Diyarbakır'a dışarıdan gelenlerin konaklaması için hizmet veriyor.

29 May 2009, Firday, 19.00 – Diyarbakır State Theatre, Diyarbakır, Turkey

The team arrived in Diyarbakır on the 28th. After settling in Kervensaray Hotel, they went for a tour around the city. At night they went to the concert which was part of the festival. The next morning, they went to the State Theatre for set-up. Before noon, Alabora attended the team. Alabora was in Şanlıurfa for an event which was organized by Goethe Institut and Anadolu Culture, funded by the EU. During the event he read parts in Turkish from two writers' works , one from Germany (Hans-Ulrich Treichel) and the other from Austria (Reneta Welsh), together with them.

After Alabora's arrival the set-up went on. Because of a rehearsal of students from a college, the team left the stage for a while and went to have lunch in the famous Selim Amca Restaurant of Diyarbakır. Selim Amca has nearly five branches around the country and in every branch is directed by a son of Selim Amca. Only the sons know the secret of rice stuffed lamb ribs which are cooked for hours.

After the lunch they turned back to the stage and continued the set-up. Diyarbakır State Theatre is celebrating its 20th year. The stage is build in a multi-storey building. Loading the equipments in is hard. It doesn't have big stage. There isn't much depth but the height of the satge is efficient. Apart from these it has the technical capacity of State Theatre Stages.

The play started at 19.00. They said that the number of the audience was less than expected, because there was another event at the same time which was also a part of the 9th Diyarbakır Culture and Art Festival ( 9. Mîhrîcana Çand û Hunerê ya Diyarbekirê ). But three fourth of the venue was full. The audience attended the play by laughing, applauding and sometimes with deep silences. The heavy atmosphere could be felt in the venue while the stories from Southeast where being told in the play. There were audience who left the hall crying after the play. Some of the audience who shared their stories in the interviews told touching stories.

The team went to a dinner after the play. After the dinner Head of Diyarbakır Human Rights Association, Muharrem Erbey took some members of the team to Ben u Sen Restaurant, which is a meeting point for writers, poets from Diyarbakır. Then they went to the hotel. Kervensaray Hotel is a big building which was built at the end of 1500's for the caravans traveling in the Silk Road. It has been serving to the people who comes to Diyarbakır for 500 years.

34 Oyun - 34th Play - Antalya

2009-05-13T01:16:00.005+03:00

9 Mayıs 2009, Cumartesi, 20.30 – Devlet Tiyatroları Haşim İşcan Sahnesi, Antalya, Türkiye

Ekip sabah erken kalkmak zorunda olmamanın verdiği rahatlıkla öğlene kadar Ninova Pansiyon'un güzel bahçesinde zaman geçirdi. Bu sırada turnenin en güzel olaylarından biri yaşandı. Kahvaltıda her masaya gidip ısrarla miyavlayan ve bir türlü yüz bulamayan bir kedi doğurmaya başladı. Ekip, altına gazete kağıtları serdi ve doğumu kolaylaştırmaya çalıştı. Onlar pansiyonu terk edene kadar üç yavru doğmuştu. Daha sonradan iki yavrunun daha doğduğunu ve doğumun tamamen sorunsuz geçtiğini gece gelince öğrendiler.

Pansiyondan ayrılan ekip Antalya'nın ünlü tahinli piyazı ve şiş köftesini yemek için 5. Sokak'a gitti. Antalya'daki 5.Sokak'ın garajistanbul ekibi için ayrı bir önemi var. garajistanbul'un fikir annesi ve babası Övül Avkıran ve Mustafa Avkıran'ın 1995 yılında kurdukları ve Türkiye'de çağdaş gösteri sanatlarının yapıtaşlarından olan 5.Sokak Tiyatrosu bu sokaktaki bir garajda kurulmuş ve adını da sokaktan almış. Bugün 5. Sokak Tiyatrosu'nun mekanı mefruşatçı olarak hizmet veriyor. Ekip mekanı gezip, garajistanbul'un tarihinde de bir yolculuk yapmış oldu. Muhabir'İn yapımcısı olan “10+” 5. Sokak Tiyatrosu'nun bugünkü ismi. 5. Sokak'taki köftecide köfte, piyaz yedikten sonra oyuna kadar vakit geçirildi.

Oyunda beklenenden daha az izleyici vardı. Anadolu turnesinin en zayıf seyircisi Antalya'da görülmüş oldu. Oyundan sonra fuayede bekleyen liseli tiyatrocular ve seyirciler Memet Ali Alabora ile tanışıp, fotoğraf çektirdiler.

Bir ay önce başlayan Muhabir Anadolu'da turnesi Antalya ile son bulmuş oldu. Ekip ertesi gün uçakla İstanbul'a döndü.

9 May 2009, Saturday, 20.30 – State Theatre Haşim İşcan Stage, Antalya, Turkey

The team spent a free time in Ninova Pension's beatiful garden until noon with the comfort of not obliged to wake up early in the morning. Meanwhile they have experienced one of the most attractive moment during the whole tour. The cat who couldn't find the attention she was looking for from all the tables during the breakfast started give birth. The team laid newspapers underneath the mother and tried to help her. Three kittens were born before they left the pension. They learned at night that two others were born and there weren't any problem during or after birth.

The team who left the pension, went to 5^th Street to eat the famous “piyaz” (bean salad) and “sish kofte” (meatballs) of Antalya. 5^th Street in Antalya has a unique importance for garajistanbul team. Övül Avkıran and Mustafa Avkıran, founders of garajistanbul, founded 5^th Street Theatre in 1995 which was a milestone in Turkish contemporary performing arts in this street in a garage. It took the name from the street. Today the venue serves as a curtain seller. By visiting the venue the team also had a small journey to garajistanbul's history. The producer of Reporter “10+” is the name of 5^th Street Theatre today. They have spent time until the play after eating kofte and piyaz at the restaurant in 5^th Street.

There were less audience then expected. The weakest audience was in Antalya. Amateur actors from high school and some of the audience met Memet Ali Alabora and took pictures with him after the play.

Reporter in Anatolia tour which began a month ago ended in Antalya. The team traveled back to Istanbul the other day by plane.

33 Oyun - 33rd Play - Antalya

2009-05-13T01:07:00.009+03:00

8 Mayıs 2009, Cuma, 20.30 – Devlet Tiyatroları Haşim İşcan Sahnesi, Antalya, Türkiye

4 saate yakın bir yolculuktan sonra Antalya'ya varıldı. Turnenin bu yolculuğundaki minibüs biraz daha küçük olduğundan malzeme ve ekip anca sığabildi. Ekip kaleiçindeki Ninova Pansiyon'a yerleşti. Burası eski bir konaktan dönüştürülmüş, çok şirin bir pansiyon.

Oradan sahneye geçildi ve hazırlıklara başlandı. Devlet Tiyatroları'nın Haşim İşcan Sahnesi küçük bir sahne ama gerek olanakları, gerekse teknik ekibinin çalışmasıyla son derece profesyonel bir yer. Sahnenin üst katında opera balenin büyük sahnesi var.

Akşamki oyunda seyirci çok azdı. Bütün turnenin en az seyircisi bu oyunda idi.

Oyunda yenen tavuk yüzünden ekibin canı uzun zamandır tavuk çevirme çekiyordu. Gökhan Avkıran ekibi Antalya'nın en iyi tavukçusu olduğunu söylediği “Parlak”a götürdü. Parlak'ın tavuk çevirmesi harikaydı.

Ertesi gün yine Antalya'da oynayacak olmanın rahatlığı ile ekip Ninova Pansiyon'a gitti.

8 May 2009, Friday, 20.30 – State Theatre Haşim İşcan Stage, Antalya, Turkey

After a 4 hour journey the team arrived in Antalya. The minibus in this journey was a little smaller than the others, so the team and the equipments hardly fitted in. They have settled in Ninova Pension in the castle. This is a very sweet pension which was transformed from an old house.

Then they moved to the stage and the set-up has started. Haşim İşcan Stage of the State Theatre is a small venue, but with its technical capacity and staff, it is a professional one. Upstairs is the big hall of State Opera and Ballet.

There was a very few audience at the play. It was the fewest of all the tour. The team wanted roasted chicken for a long time because of the chicken eaten in the play. Gökhan Avkıran took them to “Parlak” which he said is the best place to eat chicken in Antalya. The chicken was really delicious.

With the relaxation of playing in the same city the other day, they went to Nİnova Pension.

32 Oyun - 32nd Play- Denizli

2009-05-12T18:55:00.009+03:00

7 Mayıs 2009, Perşembe, 21.00 – Pamukkale Üniversitesi Konferans Salonu, Denizli, Türkiye

Sabah Muğla'dan yola çıkan ekip çok uzun olmayan bir yolculuktan sonra Denizli'ye vardı. Muğla Belediyesi'nin sağladığı araçla Pamukkale Üniversitesi'ne gelindi ve eşyalar bırakıldı. Denizli'nin yöresel yemeği olan tandır yendikten sonra saat 16.00'da oyunun oynanacağı salonda Üniversite'nin düzenlediği “Kariyer Günleri” kapsamında Memet Ali Alabora'nın yapacağı söyleşi için bütün ekip salona geçti. Söyleşiye öğrencilerin yoğun bir katılımı vardı. Söyleşiye Alabora'nın koyduğu başlık “Herşey karıyer mi?”ydi. Söyleşide Alabora kendi deneyimlerinden yola çıkarak öğrencilerle, kararlarını kariyerist bir tavırla vermemeleri gerektiği üzerine bir sohbet yaptı.

Söyleşiden hemen sonra oyun aynı salonda oynanacağı için hazırlıklara başlandı. Bu arada Alabora Üniversite'ye yakın bir yerde toplanmış olan Çallı yöneticilerin, idarecilerin ve iş adamların Çal'ın sorunlarını konuştukları bir toplantıya kısa bir süreliğine uğradı.

Oyunda beklenenden daha çok seyirci vardı. Bunun önemli nedenlerinden biri de çoğu öğrencinin oyundan, söyleşide haberdar olmasıydı. Oyundan sonra öğrencilerin büyük bir bölümü fuayede Alabora ile sohbet etmek için beklediler. Okulda sorunlar yaşayan bir tiyatro topluluğundan, daha önce Eve Dönüş filmi için gazetede yayınlanmış bir makale yazan bir gence, öğretmen adaylarından, Anadolu'nun çeşitli yerlerinden öğrencilerin sorunlarına kadar bir çok konuda sohbet edildi.

Akşam'ı Denizli'de geçiren ekip yoğunluktan Pamukkale'yi göremeden şehirden ayrıldı.

7 May 2009, Thursday, 21.00 – Pamukkale University Conference Hall, Denizli, Turkey

Departing from Muğla, the team arrived in Denizli after a pretty short journey. With the minibus provided by Muğla Municipality, they arrived at Pamukkale University and left the equipments. After having eaten the traditional meal of Denizli, “tandır” (lamp meat cooked in the oven) they moved to the hall which the play will be performed. Memet Ali Alabora had a conference in the same venue at 16.00 as part of the “Career Days” organized by the university. A great amount of students attended the conference. The title named by Alabora was “Is career everything?” During the conference, Alabora pointing his own experiences, discussed with the students about not giving all their decisions according to a careerist manner.

After the conference the set-up has started immediately, because the play was on the same stage. At the same time Alabora attended for a short while to a meeting of local administrators, businessman from Çal (a town in Denizli) where they were about to discuss the problems of the town.

There were more audience than expected. One of the main reason was that, most of the students heard the play during the conference. Many of the students waited Alabora to have a conversation at the foyer after the play. From a theatre group who had problems in the school, to a young person who wrote an article and published it in a newspaper on Alabora'a movie “Homecoming”, from students to become teachers, to the problems of young students from various parts of Anatolia, conversations on many subjects were made.

The team spent the night in Denizli and without seeing Pamukkale they had to live the city.

31 Oyun - 31st Play - Muğla

2009-05-10T12:18:00.010+03:00

5 Mayıs 2009, Salı, 20.30 –Gazi Mustafa Kemal Kültür Merkezi, Muğla, Türkiye

Ekip sabah erkenden İzmir'de, Muğla Belediyesi'nin gönderdiği araç ve Kültür Merkezi'nin sanat programını yöneten ekiple buluştu ve Muğla'ya doğru yola çıktı. Muğla Belediye Başkanı Osman Gürün, geçen dönem yaptırdığı Kültür Merkezi'nin yönetimini İzmir'deki “advice” ve “no one” ajanslarının oluşturduğu bir konsorsiyuma vermiş. Anadolu'daki kültür merkezlerinde görülen en büyük eksik olan yönetim sorununa bu modelle bir çözüm getirilmiş. Kültür Merkezi'nin ana sahnesi birkaç teknik eksiklik dışında neredeyse dünya çapında. Dekoru sahneye taşıyacak bir yer yok. Bunun için büyük dekorları taşımak hayli zor. Bir tane ışık köprüsü olması da dezavantaj. Kültür Merkezi'nin dışardan görünüşü ve fuayesi oldukça etkileyici. Şehir dışından gelip bu boyutta bir kültür merkezini görenlerin çoğu şaşırıyor.

Ekip sahneye varır varmaz hazırlıklara başladı. Kendi perdelerini kullanmak yerine sahnedeki büyük perdeyi ve ona görüntüyü yansıtan çok güçlü projeksiyonu kullanmaya karar verdiler. Kültür Merkezi'ndeki gösterileri belediye kendi davet edip, tanıtım ve bilet satışı kendileri üstleniyorlar. Şehrin çoğu yerine yerleştirilmiş büyük boydaki panolarda “Muhabir”in afişleri vardı. 400'e yakın seyircini geldiği özel bir oyun oldu. Memet Ali Alabora daha önce Muğlalıların oynadığı “Dondurmam Gaymak” filminin oyuncu eğitmenliğini yaptığı için Muğlalar onu yakından tanıyorlar. Filmde rol alan çoğu kişi onu izlemeye gelmişti. Oyunun başlangıcında seyirciyi karşılayan ve onlara şarap ikram eden Alabora'yı gören film oyuncuları, öpmek, sarılmak için etrafını sardılar. Seyircinin bu yoğun ilgisinden sonra oyun başladı. Oyunun başlangıcındaki hava diğer oyunlardan biraz daha farklıydı. Tanıdık birini seyretmenin ve buna bağlı beklentilerin enerjisi salonda hissediliyordu. Oyun ilerledikçe seyircinin ilgisi de farklılaştı. Oyunun sonuna doğru salondaki genel hava ağırlaşmış, seyirciyi sessizlik kaplamıştı. Oyun bittiğinde en erken alkışlayan seyirci Muğla seyircisi oldu. Hatta oyun bitmeden alkış başladı. Oyun sonunda da filmin başrol oyuncularından Gülnihal Demir sahneye çıkıp Alabora'ya çiçek verdi. Salondan sahneye karanfiller fırlatıldı.

Oyundan sonra ekip, yine film oyuncularından Saadettin Ünsal'ın işlettiği Süpüroğlu tesislerine gitti. Belediye Başkanı Osman Gürün'ün davet ettiği tüm ekip, kültür merkezinin yönetimini üstlenmiş ajans sahipleri, nevi şahsına münhasır karakteri ile Akçapınar muhtarı Arap Şükrü lakaplı Şükrü Arslan ve Memet Ali Alabora'ya sürpriz yaparak oyun için Muğla'ya gelen Dondurmam Gaymak'ın yönetmeni Yüksel Aksu ve filmin yapımcılarından Tankut Kılınç keyifli bir yemek yediler. Osman Gürün sıcaklığı, herkese yakınlığı ile çok özel bir kişilik. Muğlalıların da başkanlarını çok sevdiği belli oluyor.

Oradan otele giden ekip ertesi gün bütün turne boyunca geçirecekleri tek boş güne uyanmak için odalarına çekildi.

5 May 2009, Tuesday, 20.30 –Gazi Mustafa Kemal Culture Center, Muğla, Turkey

The team met with the minibus sent by Muğla Municipality and the members of administration who are responsible from the artistic direction of Culture Center. Osman Gürün,Mayor of Muğla, gave the administration of the Culture Center that he made built in his previous term, to a consortium of two agencies from Izmir; “advice” and “no one”. A solution is brought by this model to the major problem that is examined in the culture centers of Anatolia. Except a few technical defects, the main stage of the culture center is almost worldwide. There isn't any place to load in. It is really hard to carry big sets. The stage has only one light bridge. The foyer and the overall view of the building is impressing. Most of the people who come outside the city and see such a building are surprised.

The team immediately started to set up once they reached to the venue. They decided to use the huge screen and the strong projection of the house. Municipality invites the groups to perform in Culture Center; they make the publicity and the ticket sales. There were posters of Reporter all around the city in small billboards designed for the publicity of Culture Center.

It was a special play which nearly 400 audience have attended. People of Muğla know Memet Ali Alabora closely, because he worked as the acting coach of the movie “I Scream, Ice Cream” (a movie made with the people of Muğla who where not professional actors). Many people who played in the movie came to the play. To kiss and hug, they have surrounded Alabora who welcomes and offers wine to the audience in the beginning of the play. The atmosphere was a little different from the other plays. The overall energy of watching a person closely known and the expectations according to this were felt in the hall. As the play developed, the interest of the audience started to change. Before the end of the play, the feeling in the hall became tense and a silence covered all the audience. When the play was over, the audience of Muğla applauded earlier then all the previous plays' audiences. They have even started before the play was over. During the applause one of the leading actors of the movie Gülnihal Demir went on the stage and presented Alabora a bucket. The audience threw gloves to the stage.

After the play, the team went to Süpüroğlu, a restaurant which is owned by Saadettin Ünsal, who also played in the movie. Reporter team, the owners of the agencies who are responsible of the administration, with his unique character the representative of Akçapınar Village, Arab Şükrü nicknamed, Şükrü Arslan and Yüksel Aksu, director of “I Scream, Ice Cream” who came to see the play and made a surprise to his friend Memet Ali Alabora, together with one of the producers of the movie Tankut Kılınç, were the guests of Mayor Osman Gürün, Osman Gürün is a unique person with his sincerity to everyone. It is very obvious that the people of Muğla love their mayor.

The team who were going to wake up to the only spare day of all the tour went to their hotel.

2009-05-10T10:37:00.000+03:00

Muğla'dan bizi almaya gelen organizasyon yetkilileriyle İzmir fuar kapısı önünde buluştuk. Önce eşyalarımızı almak için Konak Sahnesi'ne geçtik aracı yükledikten sonra yola, hiçbirimizin beklemediği ilginç bir deneyimi yaşamaya Muğla’ya doğru harekete geçtik.

Muğla'ya geldiğimizde otele hiç uğramadan doğruca sahneye geçtik. Muğla Gazi Mustafa Kemal Kültür Merkezi gerçekten çok büyük ve etkileyiciydi. Özenle ve çok para harcanarak yapılmış bir kültür merkezi olduğu her haliyle belliydi. Tüm bu ihtişama karşı dik ve dar bir merdivenden inmek ve küçük bir kapıdan sahneye girilebilen dekor kapısı maalesef bu kadar kusur kadı kızında bile olur demeyi mümkün kılmıyordu.

Muğla çok şirin bir yer, göç mağduru olmayan il, kültürel yapısını hem insanlarında hem de binalarında koruyabilmiş. Şimdiye kadar tanıdığım ve gördüğüm en orijinal insanların memleketiydi Muğla. “Dondurmam Gaymak” masalının aslında gerçek olduğunu orada oturduğumuz yemek yediğimiz sohbet ettiğimiz her insanda gördük. Ekiple tanıştık. Neredeyse tüm ekip orada yaşıyor hala.

Sahnedeki hazırlıklarımız çok geç olmadan bitti. Günlerin verdiği tecrübe artık birçok işin seri halledilebilmesini sağlıyor. Sahnede kullandığımız projeksiyon makinesi bizimkinden iki kat daha güçlüydü, ilk defa o kadar net ve parlak bir görüntü almıştık gerçi biraz büyüktü ama olsun farklı bir deneyim olacaktı bizim için.

Oyun saati yavaş yavaş gelirken dışarıdaki kalabalık da git gide artıyordu. Nasıl bir şeyle karşılaşacağımızı az buçuk kestiriyorduk çünkü Memet Ali Muğlalıların çocuğu gibiydi Dondurmam Gaymak sürecinde yaşadıklarıyla paylaştıklarıyla gelen insanlar sanki lisede oğulları müsamereye çıkacak da onun heyecanını yaşıyor gibiydiler. Kapılar açılıp da insanlar içeri girmeye başladığında birden büyük bir kalabalık oluştu sahnenin önünde. Belediye başkanından Deli Özcan’ına bir sevgi yumağı oluştu birden Memet Ali'nin etrafında.

Oyun öncesi bu ortam oyun başlangıcından itibaren ilginç bir süreci başlattı. Nasıl tepki vermesi gerektiğine karar veremeyen seyirci, oyun başında yaşanan o karşılaşmanın etkisiyle sahneye çıkan oyuncu kan sahnesine gelene kadar kimi zaman kopuk kimi zaman havada bir süreç yaşattı kanımca. Kan sahnesi gerçekten bir arınma süreci oldu, ilk adımla birlikte salonda ki ve oyunda ki hava değişti ve sonrası da geldi güzel bir final oldu. Bekli de ilk defa Memet Ali bisikletle sahne arkasında kaybolur kaybolmaz müthiş bir alkış başladı. Selamda duygusal bir yoğunluk vardı, sahneye atılan karanfiller ve kendini tutamayıp sahneye çıkan ve Memet Ali'ye sarılan bir seyirci(dondurmam kaymak oyuncusu) Memet Ali'nin gözlerini yaşarttı. Fuayede çok uzun süre vakit geçirdik eski dostların vedalaşması uzun sürdü. Hepimiz için ilginç bir deneyim oldu.

30 Oyun - 30th Play - İzmir

2009-05-08T15:53:00.007+03:00

4 Mayıs 2009, Pazartesi, 20.30 –Devlet Tiyatroları Konak Sahnesi, İzmir, Türkiye

Ekip ilk kez bir otelde ikinci gece kalacak olmanın ve şehirde dolaşabilmenin rahatlığı ile sabah dolaşmak için şehre yayıldı. Memet Ali Alabora arka arkaya iki söyleşi yapmak üzere önce Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne gitti. Öğlen arasında hastane çalışanlarının tamamen doldurduğu salondaki söyleşiyi KESK'e (Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonları) bağlı SES (Sağlık Emekçi Sendikası) İşyeri temsilciliği düzenlemişti. Söyleşide yeni bir politik hareket, sanat gibi konular üzerine ucu açık bir sohbet yapıldı. Söyleşideki çoğu kişi akşam oyunu da geleceklerini söyledi.

Oradan Ege Üniversitesi Hastanesi'ne geçildi. Bu söyleşiyi de SES İşyeri Temsilciliği düzenlemişti. Öğle arası olmadığı için katılım azdı, ama giderek katılımcılar arttı ve 100'yakın insana ulaştı. Aynı konular üzerinde yine sohbet şeklinde bir söyleşi oldu. Her iki söyleşide de katılımcılar daha sonra garajistanbul'un etkinliklerinden ya da bilgilendirilmelerinden haberdar olmak için e-postalarını verdiler.

Hastanelerden sonra ekibin bir kısmı Kızlarağası Han'ında buluştu. Bursa'da kırılan antika bardaklardan bulma ümidiyle antikacılara bakıldı ama istenilen bardaklar bulunulamadı. Acıkan ekip karnını doyurmak için ayaküstü bir yer ararken Kızlarağası Han'ının hemen çıkışındaki “Küçük Ev” lokantasını buldu. Bir karı-kocanın işlettiği bu şirin, ev yemekleri yapan lokantanın yemekleri, özellikle de kuru fasulyesi çok güzeldi. Yemekten sonra Han'ın fincanda pişen ünlü dibek kahvesi içildi.

Ekip 18.00 gibi oyun için salonda buluştu. Kurulum dünden yapılmış olduğu için fazla bir hazırlık yoktu. Son kontrol yapıldıktan sonra oyun saati beklendi. Seyirci bir önceki günden daha kalabalıktı. Salon tamamen doluydu. Oyundan sonraki uzun sessizlik bugün için de geçerliydi. Alkış çok güçlü ve uzun sürdü. Oyundan sonra daha fazla seyirci fuayede bekliyordu. Yapılan röportajlarda seyircilerin bazıları kendi hikayelerini samimiyetle paylaştılar.

Ekip oyundan sonra Konak'tan Alsancak'a kadar yürüyüp, kordonda biralarını yudumladıktan sonra Palm City Hotel'e döndü.

3 May 2009, Sunday, 20.30 –State Theatre Konak Stage, İzmir, Turkey

The team went to wander around the city in the morning, knowing that they will stay in the same hotel for the fist time. Memet Ali Alabora first went to Tepecik Education and Research Hospital for a conference. SES (Health Social Workers Union) which is a part of KESK (Social Workers' Unions Confederation) organized the conference which was completely full because it was at the lunch-brake. It was more like a big conversation rather than a conference where topics like a new political movement, arts were discussed. Many people said that they will come to the play at night.

After there, Ege University Hospital was visited for another conversation-like conference. It was also organized by SES. There was not a lot of people like the previous one because It was not the lunch-break. However people started to come and it was almost 100 people at the end. The same topics were discussed. People in both conferences shared their e-mails to be informed about garajistanbul's events and news afterwards.

After the hospitals a part of the team met in Kızlarağası Han. The antiquities were checked to find the glasses which were broken in Bursa, but there wasn't any like them. The team found a small restaurant when they were looking just to grab a bite. It was “Küçük Ev” (“Small House”) which a couple is running where you can find casseroles and many other wonderful dishes. After the meal the famous Turkish coffee which is heated in the cup was drank.

All the team met in the venue at about 18.00 for the play. There wasn't a lot of preparation because the set-up was made yesterday. After the last checks they started to wait for the play. The audience were more crowded than the day before. The hall was completely full. The long pause after the play also happened. The applause was very strong and lasted very long. There were more audience waiting at the foyer. In the interviews some of the audience shared their own stories very sincerely. After the play team walked from Konak to Alsancak had a beer and went to the Palm Cİty Hotel.

29 Oyun - 29th Play - İzmir

2009-05-08T15:50:00.004+03:00

3 Mayıs 2009, Pazar, 20.30 –Devlet Tiyatroları Konak Sahnesi, İzmir, Türkiye

Bursa'dan sabah erken yola çıkıldı. Ekip Susurluk'ta tost ve ayran molası vermeyi ihmal etmedi. Saat 15.00 civarından İzmir Kahramanlar'daki Palm City Hotel'e ulaşıldı, eşyalar bırakıldı ve malzemeler sahneye götürülüp, hazırlıklar başladı

Konak Sahnesi, “birinci milli mimari Rönesans” olarak bilinen 1930'ların başına kadar devam etmiş mimari üslupla inşa edilmiş bir yapı. Yıllardır Devlet Tiyatroları sahnesi olarak hizmet veriyor. Oyunun hemen ardından 400 gün sürecek bir tadilata alınacak.

İzmir, Anadolu turnesinin en başından beri ilk kez iki gece üst üste oynanacak yerdi. İlk gece salon neredeyse tamamen doluydu. Oyundan sonra fuayede bekleyen seyircilerden anlaşılabileceği kadarıyla etkili bir oyun oldu. Seyirci oyun bitiminde Bursa'daki kadar olmasa da yine alkıştan önce uzun bir es verdi.

Ekip oyundan sonra bir İzmir turne klasiği olan çöp şiş yemeye gitti. Servet'te yenilen oyun sonrası yemeğin ardından otele gidildi.

3 May 2009, Sunday, 20.30 –State Theatre Konak Stage, İzmir, Turkey

The team departed Bursa early in the morning. They stopped for a toast and ayran (yogurt drink). Susurluk is famous of its ayran. About 15.00 they arrived in Palm City Hotel in İzmir Kahramanlar. They left their stuff in the hotel and moved to the venue for set-up.

The venue is a building from the architectural school “First National Architectural Renaissance” which ended in the beginning of 1930's. It has served as the venue of State Theatre for many years. It is going to be renovated after the play which will last for 400 days.

İzmir was the first city to be played two nights in a row. First night the hall was nearly full. The manner of the audience waiting at the foyer showed that the play had an effect. Not as much as Bursa but the audience again had a pause after the end.

The team went to eat çöp şiş (small sish kebabs) after the play as an İzmir tradition. After eating in Servet Restaurant they went to the hotel.

2009-05-08T10:03:00.000+03:00

“Bir gün önceden kurulu olan sahnenin tadı hiçbir şeye değişmez”. Aynı şehirde ikinci kez oynayacak olmamız bizi oldukça rahatlattı. Yapmak zorunda olduğumuz şeyler büyük ölçüde hazır olduğundan bize de gezmek dolaşmak dinlenmek için bir nebze zaman kalmış oldu. Bize de İzmir’in güzelliğinden faydalanmak kaldı.

Bu rahat günün boşlukları özellikle “SES” (Sağlık Emekçileri Sendikası) yetkililerinin çabalarıyla iki söyleşi ile doldu. Memet Ali birisi Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi diğeriyse Ege Üniversitesi Hastanesi'nde gerçekleşen iki konuşma gerçekleştirdi. İlki oldukça kalabalık diğeri ilkine nazaran daha seyrekti ve iki konuşmada keyifli ve gözlem yapmaya elverişliydi. Söyleşilerde katılımcılar arasında liste dolaştırarak e-posta adresleri topladık ve neredeyse herkes adresini verdi.

Bu toplantılardan sonra biz de kendimize biraz vakit ayırdık ve tarihi “Kızlarğası Hanı” na közde pişmiş Türk kahvesi içmeye gittik. Oldukça keyifli geçen gün yavaş yavaş oyun saatine yaklaşıyordu.

Salon bir önceki güne göre daha kalabalıktı. Bir kaç tek koltuğun dışında boş yer yoktu. Oyunda çok tempolu ve güzeldi. Genel olarak İzmir seyircisi oyunu beğendi. Oyun bitiminde tüm salon ayağa fırladı ve uzun süre alkışladı. Dışarıda, fuayede son bir kaç oyuna nazaran daha verimli bir röportaj süreci yaşadık. Bunlardan özellikle “Kendi döşediği mayına basıp bacağı kopan askeri ameliyat ettiğini” hatırlayan emekli doktor çok etkileyiciydi.

Salondan çıktıktan sonra çok tatlı ve küçük bir ekip olarak sırtımızda çantalarımız kordona doğru yürüdük. Kordonda oturup bira içip patates kızartması yedik. Geçirdiğimiz zaman ve gittiğimiz yol arttıkça birbirimizi daha fazla tanımaya başlıyoruz fark ediyorum, daha fazla paylaşıyoruz.

Güzel bir İzmir gecesinde kordondan otelimize kadar yürüdük dondurmalarımızı yiyerek ve yolu tüketerek.

28 Oyun - 28th Play - Bursa

2009-05-03T15:16:00.011+03:00

2 Mayıs 2009, Cumartesi, 20.30 –Tayyare Kültür Merkezi, Bursa, Türkiye

Ekip sabah garajistanbul'dan hareket etti. Yenikapı'dan feribotla Yalova'ya geçti. Yaklaşık bir saat sonra da Bursa'ya vardı. Bursa 'da önce tüm ekip Memet Ali Alabora'nın canlı yayın konuğu olduğu Radyo S'ye gitti. Radyodan çıkan ekip eski garın oradaki Uludağ Kebapçısı'na gitti. Uludağ Kebapçısı birçok yerde oldukça büyük şubeler açmasına rağmen, bu ilk ve salaş dükkanın yeri hala özel. Gelen hesap ekibi bir miktar şok etse de, iskender kebabın lezzeti damaklarda kaldı.

Kent Hotel'e eşyalar bırakıldıktan sonra otelin hemen karşısındaki Tayyare Kültür Merkezi'ne geçildi. Burası Belediye'ye ait ve çok amaçlı olarak kullanılıyor. Bursa Büyükşehir Belediye Tiyatrosu da oyunlarını burada sergiliyor. Işık köprüsü hariç teknik imkanları genel olarak yüksek seviyede. Salon aynı zamanda sinema olarak da kullanılıyor.

Oyunda seyirci çok yoğun değildi. Seyirci oyunu sonuna kadar ilgiyle izledi. Oyun bittiğinde birkaç dakika süren bir sessizlik yaşandı. Memet Ali Alabora sahneye döndüğünde, ışıklar da yandığı halde seyirci alkışlamakta tereddüt etti. Çıkışta göz yaşları içinde seyirciler vardı. Seyirci daha salonu tam olarak boşaltmadan, büyük bir tehlike atlatıldı. Sahnenin ağzı kadar geniş olan sinema perdesinin ipi boşaldı ve perde dekor olarak kullanılan masanın üzerine düştü. Hiçkimseye bir şey olmadı, ama bu olay biraz daha geç ya da erken olsaydı, yaralanma olabilirdi. Aksesuarlardan bazıları kırıldı.

2 May 2009, Saturday, 20.30 –Tayyare Culture Center, Bursa, Turkey

The team departed from garajistanbul in the morning. From Yenikapı by ferry they passed over to Yalova. After an hour journey they arrived in Bursa. First the team went to Radio S where Memet Ali Alabora was a live guest. Leaving the radio, they arrived in “Uludağ Kebapçısı” (Bursa is famous of its İskender (Alexander) Kebab which is made of “döner”) in the old central bus station. Although Uludağ Kebapçısı now has many branches around town, this little shop is still unique. The bill they paid shocked the team, but the taste of iskender kebab was unforgettable.

After leaving the stuff to Kent Hotel, they moved to Tayyare Culture Center which just across the street. The Municipality owns the venue, at it is used multi-functionally. Bursa Metropolitan Municipality City Theatre also perform their plays here. Beside the light bridge the technical capacity of the venue is very high. The venue is also used as a cinema.

There wasn't a very crowded audience. They watched the play with attention till the end. After the play there was a silence for several minutes. When Memet Ali Alabora returned to the stage and the lights were on, the audience hesitated to applause. There were audiences in tears after the play. Before the audience completely left the hall, a very dangerous thing happened. The stage wide movie screen fell down. Nobody was injured. But if this happened a little later or before, people might have injured. Some accessories were broken.

2009-05-03T10:02:00.000+03:00

2 Mayıs sabah saat 8.30’dan itibaren ekip garajistanbul'da toplanmaya başladı. Hafif bir kahvaltının ardından son kontroller de yapıldı ve tüm ekibin de hazır olmasıyla saat 10.15 gibi garajdan hareket edildi. Yenikapı’dan binilen feribotla kısa sürede Yalova'ya ulaşıldı ve ardından yine kısa bir yolculuktan sonra Bursa'ya vardık. Bursa'da ki ilk durağımız Medya S yayın grubunun binasıydı. Orada yaklaşık yarım saatlik bir radyo programı gerçekleştirildi.

Yavaş yavaş acıkan ekip Bursa'da olmanın bilgisiyle daha önceden methini duyduğu Cemil ve Cemal Ustaların Uludağ Kebapçısı'na iskender yemeye gitti. Tüm ekip için hafızalardan silinemeyecek bir yemek oldu. Ekip, Bursa dendiği zaman artık o kebapçıyı hatırlayacak. Sindirilmesi zor bu yemekten sonra sahneye geçildi. Malzeme eksiltmek için yanımıza almadığımız masa ve sandalye oyundan önce bize kısa süreli bir kriz yaşatsa da geniş aramalar ve çevre esnafın yardımları sayesinde sorun giderildi. Tabi o masa oyundan sonra başına geleceklerden habersizdi...

Oyun başlamadan yaklaşık yarım saat önce neredeyse tüm hazırlıklar tamamdı. Dışarıdan alınan kahveler eşliğinde bir kaç dakika dinlenen ekip oyun için yerlerini almaya başladı.

Oyun 8.30 da başladı seyirci salonun dörtte üçünü dolduruyordu. Oyun iyi başladı tempolu devam etti ve gözyaşlarıyla bitti. Oyun sonunda salonda garip bir sessizlik vardı. İnsanlar donmuş gibiydiler. Işıkların açılmasına rağmen ilk an sessizlik devam etti ardından güçlü bir alkış. Tüm bunların ardından, Memet Ali içeri geçmiş, seyirci yavaş yavaş salonu terk ederken ve dışarıda röportaj için konuklarla konuşurken içeriden, sahneden büyük bir gürültü geldi. İçeri koşup baktığımızda sahne büyük beyaz bir perdeyle tamamen kaplıydı ve perdenin altı cam ve tabak kırıklarıyla doluydu. İlk an olayı anlayamadık herkesin iyi olduğuna emin olduktan sonra mesele ortaya çıktı büyük sinema perdesini taşıyan “tek” halat oyundan hemen sonra kopmuş ve o büyük perde sahnenin tam oyunda kullandığımız masanın ortasına, Daimi, Murat ve Turan'ın ayaklarının dibine, Memet Ali'nin selam verdiği yerin tam üstüne büyük bir gürültüyle düşmüştü. Masa ve üzerindekiler kırıldı. Masayı taşıyan demir iskeletin yamukluğu ne kadar büyük bir tehlike atlatıldığının kanıtıydı.

Tüm bunların ve salon çıkış kapısıyla bina çıkış kapısının çok yakın olmasının etkisiyle e-posta almak ve röportaj yapmak mümkün olmadı bir kaç e-posta adresi ve ancak iki röportaj oldu.

Birer çorbanın ardından otele döndük ve muhtemelen ne kadar şanslı olduğumuzu düşünerek hızlı başlayan turnenin ilk gününü bitirdik. Uyuduk.

27 Oyun - 27th Play - Ankara

2009-04-22T00:43:00.009+03:00

20 Nisan 2009, Pazartesi, 20.00 –Devlet Tiyatroları Akün Sahnesi, Ankara, Türkiye

Mersin'den 6 saate yakın bir yolculukla Ankara'da Akün Sahnesi'ne varıldı. Hemen hazırlıklara başlandı. Ankara'da yeni bir oyun için prova yapmakta olan, Muhabir'in yaratıcıları Övül Avkıran ve Mustafa Avkıran ve proje asistanı Roza Erdem'de ekibe katıldı. Uzun zaman sonra ilk kez hazırlıkları yönetmenler yönlendirdi.

Akün Sahnesi Muhabir için çok uygun olduğundan, oyunun sahnesi tasarlandığı şekilde kurulabildi. Salon çok dolu olmamasına rağmen, çok samimi bir oyun oldu. Fuayede çoğu seyirci fikirlerini dile getirdi. Oyundan sonra bütün ekip Ankara'nın güzel ve şirin Rum lokantası Laterna'ya gitti.

20 April 2009, Monday, 20.00 –State Theatres Akün Stage, Ankara, Turkey

After a nearly 6 hours journey the team arrived at Akün Stage in Ankara. They immediately started the set-up. The creators of Reporter, Övül Avkıran and Mustafa Avkıran and project assistant Roza Erdem who were making rehearsals in Ankara for another project, joined the team. After a long time, it was the directors who instructed the set-up.

Akün Stage is very suitable for Reporter, thus the set-up on stage was as it was designed for the play. Although the hall wasn't full, it was a very intimate play. Many of the audience shared their opinions and feelings after the play. All the team went to Laterna, Ankara's sweet and beautiful Greek Restaurant.

A Review by Leyla Welkin

2009-04-21T20:22:00.005+03:00

Muhabir - Reporter
A Review

Övül Avkıran and Mustafa Avkıran [10+]'s production of Muhabir / Reporter is affecting. Despite the fact that I am an American who has lived in Turkey very few of the last fifty years, these stories, these scenes, Memet Ali’s open hearted, personal descriptions of his life experiences growing up in Turkey touch deep. Above all, Reporter is an opportunity for shared humanity, for empathy.

The play opens with an invitation. Joyfully, playfully Memet Ali invites us in with dance and a song: I am you, I am you, I am you. If you are willing to take the cup of wine offered, if you are ready to join the dance, a treat is in store for you.

Memet Ali takes us on a journey through his childhood in a family of actors, living among and influenced by people who tell stories and show life experiences for a living. The warmth and wonder he felt for these people is evident. Then he tells us of his experience as a reporter, a very young reporter in Israel/ Palestine. How does a young person, how does any young person make sense of the strange and painful conflict blazing in that land? Memet Ali has his own take on it and invites us inside.

He takes us to scenes from the Cannes Film Festival where the main attraction for a young man has very little to do with films. Given a choice between topless beaches and dark movie theatres where would a vigorous young man choose to go? He takes us to the scenes of murders, terrible crimes, political events, and he asks us to look at them through his eyes. He opens up his thoughtfulness, his tenderness, taking us closer and closer in.

Apparently there are some who have felt that the stories are too personal. There seem to be people who are not comfortable or ready to go into this emotionally alive, interior world. Some have said- Why should I listen to your stories? Why should I care about these things? Though most people may be too polite to put it this way, the question could be posed as- Why should I care about you?

Why indeed? What is the benefit of empathy? Why would a person wish to consider, to experience, to dance with the reality that I am you, I am you. Perhaps you too are me, I am you and we are all one another.

We live in an age when it has become fashionable to be like no one else. The greatest accomplishment is to be unique, unprecedented, unlike anyone else. Or is it? Of course all our experiences are unique. As an American I am all too well steeped in the philosophy of the precious benefits of being one’s own separate self, the aspiration to be a self made man. I’m not suggesting that everyone should give that up. But perhaps there is a way, at one and the same time, to be a self and stay connected, stay involved, stay open hearted and ready for empathy.

Of course open heartedness means vulnerability. To be ready to recognize that I am you requires that I allow myself to be touched by you, to be affected by you. Turkish veterans of mahale baskisi are right to remember that being affected by others is not always a positive experience. A repressive government, a scornful neighbor, a destructive colleague or schoolmate is never a person one wants to seek out. That will not change.

But at the same time it is in our shared humanity that we have the opportunity to come most fully to life. It is in our open heartedness, even our broken heartedness, that we are most whole, most alive. Sharing stories, offering up memories is a way to invite one another into our lives, into our selves. I am the story that I tell- to me and to you- about who I am. I become wider, deeper, larger by participating in the process of being human, by being in empathetic connection with you.

There is a saying among the Sufis that love is a gift from God to the one who gives love. When I allow myself to love, when I open myself up to loving another, I am receiving God’s Gift of that Love. Reporter gave me the chance to receive that gift. And like all gifts and all things, that gift comes from God. I am enriched, enlivened by that gift. You too are invited.

Leyla Welkin
psychologist

Avrupa'dan Anadolu'ya, Anadolu'dan Avrupa'ya...

2009-04-21T12:16:00.002+03:00

Gösteri sanatlarının rolü ile ilgili düşünüyorum yine, bir gösteriyi üretirken de, sunarken de, sonradan üzerine düşünürken de gösteriye ait bilgileri, üretim aşamasında kullanılan yöntemi, seçilen her türlü malzemeyi...

Bir gösterinin Rotterdam’da, Antwerpen’de, Tallin’de, İstanbul’da, İstanbul Modern’de, Arhavi’de seyirci ile karşılaşma anını düşünüyorum. Popüler kültüre ait ürünlerin dünyanın her yerinde gördüğü ilgi, popüler olan ile olmayan arasındaki çizgiyi gittikçe cazip hale getiriyor. Sanatçının bir iş üretirken seçtikleri, vazgeçtikleri kendiliğinden üretilen işi sınıflandırıyor, konumlandırıyor. Peki popüler olmayan, popüler olan ile ilişkisini araştıran, bu durumu derinlemesine soruşturan sanat eserlerinin niteliklerini belirleyen nedir? Mesleki soruşturmalarıdaki ciddiyet mi? Sahicilik mi? Samimiyet mi? Ne?

Muhabir; başından bu yana benim için yeni bir deneyim. Övül Avkıran’ın projenin ilk gününden bugüne ısrarla ve heyecanla, bilinçli olarak yürüttüğü, yönettiği süreç, benim için de çok yeni. Kişisel olan ile toplumsal olan arasındaki sınır, özel olan ile kamusal olan arasındaki ince çizgi, belge ile kurgu arasındaki nezaket, en önemlisi de bir sanat eserini üretirken oluşturduğu yöntem. Bu yöntem, zaman zaman varolan bilgilerimizi unutmamızı, yeni deneyimlere açık olmamızı, bütün bunları yapamasak dahi anlamaya çalışmamızı öneriyor bize. Anlamak önemli çünkü. Bir oyuncunun en derin noktalarına dokunup, onun canını yakmadan, o noktayı keşfedip onu bir sanat nesnesi haline getirmek, ‘performance art’ için anlaşılır bir yöntem iken, tiyatro için yeni. Çalışma sürecindeki gizem, karşılıklı güven ve saygı, üretilecek olanın ne olduğu konusundaki öznel tavır, yeni bir yönetmen, yeni bir yönetim biçimi algısını güçlendiriyor. Bu nedenle de; ortada bir metin yok iken, bir kurgu yok iken, iki sanatçıyı karşı karşıya getiren an, gerilim yaratıyor. Bu gerilim pozitif bir üretime dönüşüyor. Bu üretim kişileri değiştiriyor. Bu değişim iş üzerinden gerçekleşiyor. Değişimi sadece sanatçı kimliği üzerinden değerlendirmek, eksik olur. Bu değişimi sadece tiyatro sanatı ile açıklamaya çalışmak yetersiz olur. Bu yeni bir şey, kendimizi yeniye bırakmamız gereken bir şey. Şey, burada bir joker. Durup dururken bir atasözü gelir ya insanın aklına, özlü söz. Belki de anasözüdür, bilmiyorum; ‘ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol!’ sözü geldi birdenbire aklıma. Tiyatro sanatının geçmişten gelen bütün tanımlarına, geleneğine karşı gibi duran bu söz, bize hayat ile, hayatımız olan tiyatro ile yeniden tanışmamızı zorunlu kılıyor. Bildiklerimiz ‘muhabir’ oyununu açıklamaya, anlatmaya yetmiyor çünkü. Bugüne dek, kendi kurduğumuz tiyatroda, ürettiğimiz işlerden, ‘ashura’ dışında hangi işimizi, dünyanın dört bir yanına taşırken, anadoluda da aynı cesaret ile oynayabiliyorduk? Hem de öteki tiyatroların yaptığı gibi, onların yöntemlerini kullanarak... bu da yeni.

Muhabir, haber veren demek. Övül Avkıran, bize gösteri sanatlarının bugününe ait bilgiler verirken, Memet Ali Alabora’da bize kendi hayatı ile ilgili, hayatı kadar bilgiler veriyor, hayatı kadar bir azaltmayı içermiyor, korkulacak bir şey yok yani, hayatı çok zengin, Hayat çok özel.

Haberci bize haberler getiriyor, dünyanın dört bir yerinden. Ankara’dan, Bunsa’dan, İzmir’den ama önce Arhavi’den. Arhavi’den, Sarp sınır kapısına en yakın noktalardan birinden, bir kasabadan başlıyor turne, önemli. Bir düğün salonunda başlıyor, bir düğün gibi.

Biriktiriyoruz ve hep birlikte anlamaya çalışıyoruz, Övül Avkıran’ın tasarladığı bu gösteri hepimizin hayatını daha ne kadar değiştirecek diye, değişim lafla olmuyor çünkü...

Ankara,

Mustafa Avkıran

26 Oyun - 26th Play - Mersin

2009-04-20T12:44:00.011+03:00

19 Nisan 2009, Pazar, 20.00 – Mersin Kültür Merkezi, Mersin, Türkiye

Mersin'de önce Sahil Martı Hotel'e eşyalar bırakıldı. Sahnede amatör bir tiyatro topluluğu prova yaptığı için hazırlık hemen başlayamadı. Ekip bu boş zamanı değerlendirmek için Mersin'de dolaşmaya çıktı. Kültür Merkezi'nden eski otogarın oradaki Göksel Tantuni'ye kadar yürüdü. Göksel Mersin'in en meşhur tantunicilerinden. Sahibinin söylediğine göre tantuniyi1960'ların sonunda Mersin'de ilk kez babası ile birlikte üç dört kişi yapıyormuş. Diğerleri işi büyütememiş. Babası da, o sırada doğan küçük oğlu Göksel'in adı ile bir dükkan açmış. Şimdi 4 şubesi ve görülebilecek en hızlı servis ile Göksel Tantuni bu işin öncülerinden.

Mersin'de Devlet Opera ve Balesi'nin yerleşik olduğu sahne 1940'ların sonunda inşa edilmiş. Ankara ile birlikte Türkiye'nin ilk opera binalarından. Yakında büyük bir tadilata girecekmiş. Salonun üçte biri doluydu. Oyunda hatırlanacak özel bir şey olmadı. Oyundan sonra seyircilerden bazıları duygularını paylaşmak üzere fuayedeydi.

19 April 2009, Sunday, 20.00 – Mersin Culture Center, Mersin, Turkey

First the bags were left in Martı Beach Hotel. The set-up couldn't start immediately, because there was an amateur theatre company rehearsing on stage. The team had a walk around the city. From the culture center they walked to Göksel Tantuni located in the old bus terminal. Göksel is one of the oldest “tantuni” (a kind of meat wrap) maker in town. As the owner of the restaurant told, very few people including his father were doing tantuni at the end of 1960's. The others couldn't grow their business. The father give the name Göksel, at the time his newborn son, to the restaurant. Today with 4 branches, and the fastest service that can ever be witnessed Göksel is one of the leaders of the business.

Culture Center was built at the end of 1940's which is also the house for Mersin State Opera and Ballet. Together with Ankara it is one of the first opera building of Turkey. Soon there is going to be total renovation. One third of the hall was full. There was nothing special to be remembered in the play. Some of the audience was at the foyer to share their feelings after the play.

2009-04-20T10:51:00.000+03:00

Mersin Martı Hotel'e yerleştikten sonra Mersin Devlet Opera ve Balesine geçtik. Sıcaktan pişmemize rağmen öğrendiğimize göre Mersin'in serin günlerinden biriymiş. Sahneye girdiğimizde saat 1'e yaklaşıyordu ve amatör bir tiyatro topluluğu prova yapıyordu. Üç buçuğa kadar yaklaşık 2 saatlik vaktimiz vardı. Portakal çiçeği kokan şehirde küçük bir tur atmak için yola çıktık.

Mersin sanki İzmir'in doğulu erkek kardeşi gibiydi. Göksel Tantuni'de yemek yedik ve Mersin'in neden tantunisiyle meşhur olduğunu biz de anladık. Aynı zamanda tantuni lezzetinin hazırlık süreci ile ilgili küçük de bir belgesel hazırladık.

Oyun başlama saatine yakın tüm hazırlıklar bitmişti ve teknik olarak herhangi bir sıkıntımız yoktu. Salon çok da kalabalık değildi.

İzleyicinin büyük bir kısmı oyundan kopuktu, girenler çıkanlar, çalan telefonlar, telefonuna bakanlar bu durum sanırım Memet Ali'yi de oldukça etkiledi ve seyirciyle arasındaki bağı kuramadı.

Oyun sonrası otele dönerken hepimiz açtık ve aklımızda tantuni vardı. Saat artık çok geç ve üstelik günlerden pazardı. Umutların bu kadar cılız, karamsarlığın tüm ekip üzerinde kol gezdiği bir anda Göksel Tantuni'nin G si bir güneş misali aydınlattı minibüsümüzü ve geceye son noktayı koydu. Güzel bir kapanış oldu…

After settling in Martı Hotel, we moved to Mersin State Opera and Ballet. It was very hot, but we have been told that it was a cool day for Mersin. There was an amateur theatre group when we arrived the venue at 13.00. We had nearly 2 hours before entering the stage. We had a walk around the orange blossom smelling city.

Mersin was like the Eastern brother of İzmir. We ate tantuni (“beef wrap”) in Göksel and understood why Mersin is famous of its tantuni. We also made a small documentary on the preparation of tantuni.

The set-up was finished long before the play and we didn't have any technical problems. There wasn't much audience. The audience lacked concentration, people coming in and going out the hall, phones ringing, people answering to their phones. This effected Memet Ali and he couldn't have the connection with the audience.

When we were going to the hotel after the play, all of us were hungry and we had tantuni in our minds. It was late and it was also Sunday. At a time when there was no hope and pessimism was very strong, the logo of Göksel, the big 'G', shined like a star. And it was a wonderful final.

25 Oyun - 25h Play - Silifke

2009-04-19T12:42:00.009+03:00

18 Nisan 2009, Cumartesi, 19.00 – Belediye Kültür Merkezi, Silifke, Mersin, Türkiye

Antakya'dan üç buçuk saatlik bir yolculukla Silifke'ye varıldı. Silifke'de ekibi Polifonik Korolor ve Bale Derneği üyeleri karşıladı. Dernek, koro çalışmaları, bale ve müzik dersleri düzenliyor. Hatta amatör bir tiyatro toplulukları da var. Ayşe ve Ayşegül Hanımlar tarafından kurulmuş ve ayakta durmaya çalışıyor. Dernek, bizi karşılayan Ahmet Hoca'nın ve başka gönüllülerin desteği ile yaşamını sürdürmeye çalışıyor. Oyunun Silifke'deki organizasyonu da büyük ölçüde dernek üzerinden yapılmış.

Günlerdir et yiyen ekip, etsiz bir öğle yemeği için Mersin'e özgü sıkma aramaya başladı. Dernek üyeleri, ekibi Hatce Ana isimli yöresel yemekler yapan, çok şirin ve ufak bir lokantaya götürdü. Hatce Ana'nın yaptığı sıkmalar, mantı çorbası, bişi, ev yoğurdu ve çilek reçeli çok güzeldi.

Belediye Kültür Merkezi aynı zamanda sinema olarak da kullanılıyor. Hem yüksek ışık dereceli bir projeksiyon makinesi, hem de sinema projeksiyonu var. Ekip, salonun teknik kapasitesini maksimum düzeyde kullanmaya çalıştı. Oyun 19.00'da olduğu için ve uzun bir mesafeden gelindiği için, hazırlık son anda bitirilebildi. Ekip seyirci girmeden son ana kadar çalıştı.

18 yaşından küçük gençlerin yoğunlukta olduğu bir seyirci kitlesi vardı. Adana'yla beraber Güney turnesinin en kalabalık seyirci kitlesi Silifke'deydi. Oyununun başlangıcında gürültü bir ortam vardı. Giderek seyirci oyununun içine girmeye başladı. Oyunun sonunda salonda büyük bir sessizlik vardı Oyundan sonra gençler Memet Ali Alabora ile tanışmak için fuayede beklediler. Silifke turne programlarına her zaman dahil edilmeyen bir ilçe olduğundan, Silifkeliler ekipten daha sık gelmelerini rica ettiler. Gece Altın Orfoz Otel'e geçildi ve sabah Mersin'e yola çıkıldı.

18 April 2009, Saturday, 19.00 – Municipality Culture Center, Silifke, Mersin, Turkey

After a three hour journey from Antakya, the team arrived in Silifke. They were welcomed by Polyphonic Chorus and Ballet Society members. The society organizes chorus, ballet and music courses. They also have an amateur theatre company. Two women, Ayşe and Ayşegül founded the society and try to keep it alive. The organization of our play was mostly done by the society.

The team who has been eating meat for days started searching “sıkma” (cheese wrap) which is a local taste of Mersin. Members of the charity took the team to “Hatce Ana” which is a sweet little restaurant.”Sıkma”, “mantı soup”, house yogurt, “bişi” and the strawberry jam of Hatce Ana were very nice.

Municipality Culture Center also serves as a cinema. It has a strong video and a cinema projector. The team tried to use the capacity of the venue in its maximum level. The set-up ended at the last minute because the play was at 19.00 and the journey was long in the morning. The team worked until the audience was in.

There were many young people under 18 among the audience. Together with Adana it was the most crowded audience. In the beginning there was a noisy atmosphere in the hall. The audience started get into the play after a while. At the end there was a deep silence. After the play youngsters waited for Memet Ali Alabora at the foyer. The people from Sİlifke wanted the team to come more on tours to Silifke. Because Silifke is not a town that is regularly on tour programs of theatre companies. The team went Golden Orfoz Hotel at night and went to Mersin in the morning.

2009-04-19T12:20:00.000+03:00

Antakya'dan Silifke'ye diğerlerine nazaran daha uzun bir yolculuktan sonra ulaştık. Silifke merkezde, organizasyonu da yapan Ahmet Bey bizi bekliyordu. Derneklerine yaptığımız kısa bir ziyaretin ardından bir şeyler atıştırmak için Hatice Ana'nın yerine gittik. Sakin ve bol börekli bir yemekten sonra sahneye geçtik. Ahmet Bey Polifonik Koro ve Bale adında bir dernekte hoca aynı zamanda Ayşe Hanım ve Ayşegül hanım da derneğin başkan ve başkan yardımcıları. Gün boyunca tüm ihtiyaçlarımızı ellerinden geldiğince temin etmeye çalıştılar çok tatlı ve özverili insanlardı. Bir çok iş onlar sayesinde kolayca halledildi.

Her salonda olduğu gibi burada da internet sorunu yaşadık. Sinemanın yan binası Türk Telekom’du, gidip onlardan internet istedik. Yetkililer geçici bir süre internet vermek için uğraştılar hatlar değiştirildi kablolar çekildi ama sonuç maalesef değişmedi.

Salon 280 kişilik, küçük ama teknik açıdan tatmin ediciydi. Oyun başlarken birkaç koltuk hariç tüm koltuklar doluydu. Tedirginliğimiz seyircilerin arasında Memoli'yi görmeye gelmiş epeyce çocuk ve gencin olması ve bunun oyunu ve oyuncuyu etkilemesiydi, ama şaşırtıcı şekilde oyunun başında her espiriden veya sahne değişiminden sonra alkışlayan seyircinin yavaş yavaş oyunun içine girip suratlarındaki şaşkınlık ifadesiyle donmaları gerçekten güzel bir oyun olduğunun ispatı gibiydi.Oyun bittiğinde alkış da bunu gösteriyordu.

Oyunun başlarından basınla ilgili küçük sorunlar yaşadık uyarılarımıza rağmen istiklal marşında bir fotoğrafçı sahneye kadar çıkıp fotoraf çekmeye çalıştı, uyarımız sonrası indi. Memet Ali, flaşlı fotoğraf çekenleri oyun sırasında uyarmak zorunda kaldı. Oyun sonunda fuayede Memet Ali Alabora'yı bekleyen büyük bir kalabalık vardı, uzun süre de dağılmadı. Bu sırada röportoj konusunda oldukça verimli dakikalar yaşanıyordu. İnsanlar oyunun etkisiyle kaybettikleri yakınlarından, yaşadıkları şiddet olaylarından ve nadiren de olsa güzel hikâyelerden bahsettiler. Tüm yönlendirmelerime rağmen oyundan ne kadar etkilendiklerini söylemeden geçmedi insanlar.

Artık rutinleşen güzel bir yemeğin ardından ki tek farkı bu turne boyunca ilk defa etin rengi değişti ama et hiç değişmedi, otelimize geçtik. Yine eğlenceli ve sıcak insanlarla geçirilen güzel dakikaların tadıyla bitirdik günü.

From Silifke to Antakya we had a longer journey than the others. Ahmet was waiting for us who made the organization in Sİlifke. After a visit to their society we went to Hatice Ana's Place to grab a bite. After the meal we moved to the stage. Ahmet is a teacher in Polyphonic Chorus and Ballet Society, and Ayşe and Ayşegül are the president and the vice president They tried to provide our needs all they long, they were very sweet and giving. Many problems were solve by their help.

Like all the venues we have played, we again had an internet problem. Next building of the venue was Turkish Telecom, we wanted internet from them. The responsible person worked a lot to provide us internet. He changed the lines, provided new cables but unfortunately nothing changed.

The venue was for 280 people, it was small but technically efficient. When the play was about the start nearly all the seats were occupied. We were worried about the audience, because there were many children and youngsters who came to see Memoli. This could effect the actor and the play. But surprisingly, the audience who were applauding after all the jokes and scene changes, slowly became part of the play. The surprised frozen impression on their faces was like an evidence of a good play. The applause also showed this at the end.

We had a few problems with the press at the beginning of the play. Despite all our warnings the local reporters jump onto the stage to take photos. Memet Ali had to warn the ones who were taking photos with flash during the beginning of the play. There was a big crowd waiting for Memet Ali Alabora at the foyer after the play, who stayed there for a long time. We have made a lot of interviews. With the effect of the play, people told stories about their passed relatives, the violence they witnessed, and few beautiful moments they lived.

24 Oyun - 24th Play - Hatay

2009-04-19T00:50:00.006+03:00

17 Nisan 2009, Cuma, 20.00 – Hatay Kültür Merkezi, Hatay, Türkiye

Ekip Adana'dan çıkmadan, sabahın erken saatlerinde Antakya'dan gelecek haberi bekledi. Sel baskınları yüzünden Antakya'daki oyununun, oynanıp oynanmaması söz konusuydu. Antakya'da hayatın normale döndüğü öğrenildikten sonra ekip yola koyuldu.

Öğlen Antakya'ya varıldı, Mozaik Otel'e eşyalar bırakıldı ve ünlü Antakya lezzetleri için Uzun Çarşı'ya girildi. Ekip, Uzun Çarşı'da önce kasaplardan birinde tepsi ve kağıt kebabı yedi. Uzun Çarşı'nın içinde bir çok kasap var. İlk bakıldığında sadece kasapmış gibi görünüyorlar. Aslında hepsinin arka tarafında ya da üst katında oturacak yer var. Tepside ve kağıtta kebap yapıyorlar. Kebaplar fırında pişiyor. Kasaplarda fırın yok, yakındaki fırınlara götürüyorlar. Ekip kasaptan sonra yine Uzun Çarşı'nın içinde ayakkabıcılar çarşındaki Çınaraltı Künefe'ye gitti. Burası Antakya'da eski usulle künefe yapan nadir yerlerden bir tanesi. Yusuf Usta 6-7 yıl önce ayakkabıcılık yapıyormuş, ama her zaman künefeye merakı varmış. Kendi dükkanını künefeciye çevirmiş ve eskiden evlerinde yaptıkları gibi köz ve bakır tepside künefe yapmaya başlamış. Şehirdeki büyük künefecilerin hemen hepsi fırında yapıyorlar ve çok fazla üretimleri var. Yusuf Usta “ben günde 4-5 sini üretiyorum, yine de benle uğraşıyorlar” diyor. Yusuf Usta'dan sonra közde ve bakır tepside yapan yeni künefeciler de açılmaya başlanmış.

Yemekten sonra Hatay Kültür Merkezi'ne malzemeler indirilip hazırlık yapılmaya başlandı. Hatay Kültür Merkezi'nin salonunun ölçüleri oldukça ideal. Sofitası, izleyici kapasitesi, sahne derinliği gayet iyi. Fakat malzeme indirecek yeri yok,. Malzeme çok zor bir yoldan sahneye ulaştırılıyor. Soyunma odaları çok bakımsız ve ihtiyacı karşılamıyor. Sahnenin ahşap zemini çok gürültü yapıyor. Salonun ciddi bir ses izolasyonu sorunu var. Aşağı kattaki çalışma odalarındaki ses, sahneye geliyor. Tarsus'taki gibi salonda sürekli faaliyet gösteren bir yerleşik sanat kurumu ya da sanat yöneticisi yok. Bütün salonda bir tane görevli var.

Oyunda salonun yarısından daha az seyirci vardı. Ama oyun boyunca seyircinin tepkisi hiç azalmadı. Oyundan sonra seyircinin çoğu fuayede sohbet etmek için kaldı. Seyirci ile birçok röportaj yapıldı. Oyundan sonra ekibi, Antakya'da tanıştığı dostları, Kuzeytepe'deki Maho Aile Kebap Salonu'na götürdü. Ekip, Antakya'dan ayrılmadan şehrin farklı lezzetlerini de tatmış oldu.

17 April 2009, Friday, 20.00 – Hatay Culture Center, Hatay, Turkey

Early in the morning, before leaving Adana, the team waited for the news from Antakya. Because of the flood in Antakya, there was a possibility of cancellation of the play. When they learned that the life was normalized in the city, they went on the way.

They arrived in Antakya at noon and settled in Mozaik Hotel. Left their stuff and went to explore the tastes of Antakya. The team had tepsi (“tray”) and kağıt (“paper”) kebab in a butcher in Uzun Çarşı (“Long Bazaar”). There are many butchers in Uzun Çarşı. At first sight they seem as ordinary butchers. However, they have tables at the backyard or upstairs to eat. They make tray and paper kebab. The kebabs are cooked in the oven. The butchers don't have ovens, they take the kebabs to nearby ovens. After the butcher, the team went to Çınaraltı Künefe (a hot desert with melted cheese inside) in Uzun Çarşı where the shoe shops are. This place is one of the very few shops which cooks künefe in traditional methods. Until 6-7 years Yusuf Usta (“Master”) was a shoemaker, but he always had an interest on künefe. He transformed his shoe shop to a künefe shop and started to make künefe in a copper tray on coal. Almost all the big künefe shops are using ovens and producing in great amounts. Yusuf Usta says “I produce 4 or 5 trays each day, but still they are dealing with me”. After Yusuf Usta, new shops which use traditional methods emerged.

After the meal the set-up started in Hatay Culture Center. The dimensions of the hall are very ideal. The celling of the stage, audience capacity, depth of the stage are fairly enough. But there is no place for loading. The equipments can be taken to the stage from a very difficult way. The dressing rooms are very poor looking,and doesn't fulfill the needs. The wooden floor of the stage makes a lot of noise. There is a big sound isolation problem. The noises from the exercise rooms downstairs come to the stage. As in Tarsus,

There isn't any resident artistic company, or artistic director. There is only one responsible person fro everything in the whole building.

The audience were less then the half. But the reaction of the audience never declined throughout the play. Many of the audience stayed after the play to have a conversation. Many interviews were made with the audience. Friends who were met in Antakya, took the the team to Maho Kebab House in Kuzeytepe. Thus, the team had experienced the various tastes of Antakya before they leave.

23 Oyun - 23rd Play - Adana

2009-04-18T09:27:00.007+03:00

16 Nisan 2009, Perşembe, 20.00 – Adana Büyükşehir Belediyesi Tiyatro Salonu, Adana, Türkiye

Seyhan Otel'e eşyalar bırakıldıktan sonra hemen ünlü Kebapçı Mesut'a gidildi. Kebapçı Mesut 1921'den beri aynı yerde, aynı dükkanda hizmet veriyor. Ardından oyunun oynanacağı salona geçildi. Belediye'nin salonu Şehir Tiyatrosu'na ve Çukurova Devlet Senfoni Orkestrası'na da ev sahipliği yapıyor.

Tarsus seyircisinin ardından Adana seyircisi de çok samimi ve içtendi. Oyundan sonra birçok genç Memet Ali Alabora ile sohbet etmek için fuayede bekledi. Fuayede bir saate yakın zaman geçirildi.

Oyundan sonra tüm ekip İnisiyatif Sanat Cafe'ye gitti. Cafe'nin sahipler aynı zamanda İnisiyatif Sanat Dergisi adlı bir de sanat dergisi çıkarıyorlar. Ertesi gün gidilecek olan Antakya üzerine Antakyalı bir dostla güzel bir sohbetin ardından otele gidildi.

16 April 2009, Thursday, 20.00 – Adana Metropolitan Municipality Theatre, Adana, Turkey

After leaving the staff in Seyhan Hotel, the team immediately went to the famous Mesut Kebab House. Mesut Kebap House is serving in the same place, the same restaurant since 1921. They moved to the venue afterwards. The venue is the house of the City Theatre and the Çukurova State Symphonic Orchestra.

After the audience in Tarsus, the audience in Adana was also very intimate and sincere. A lot of young person stayed to have a conversation with Memet Ali Alabora. Nearly an hour was spent in the foyer.

The team went to “Initiative Art Café” (İnisiyatif Sanat Cafe) after the play. The owners of the café also publish an arts magazine called Initiative Art Magazine. After a conversation on the following destination Antakya with a friend from Antakya, the team moved to the hotel.

2009-04-17T01:41:00.000+03:00

Şöyle bir rivayetimiz vardı "eğer ki şehirde yemekler güzel ise oyun düşük, yeme içme namına bir şey yok ise seyirci ve oyun süper" Neyse ki Adana bu rivayeti ortadan kaldıran şehir oldu. Muhteşem bir yemeğin ardından neredeyse 4'te 3 dolu olan salon tarafından ayakta alkışlanan bir oyun ve ayakta alkışlanacak bir oyunculuk.

Sahneye girebildiğimizde hazırlıklarımızı bitirebilmek için 3 saatimiz vardı. Tecrübe, takım çalışması ve kebapların etkisiyle mucizevi bir şekilde 2 buçuk saat içinde tüm hazırlıklar bitmişti. Bu süre içinde Turan ve Daimi'nin çabası göz ardı edilemezdi. İş bittiğinde Turan, üstü başı toz toprak, kan ter içinde kalmış bir askerden farksızdı. Tüm bu heyecanın ve koşturmacanın ardından gerçekten çok tatlı bir seyirciyle çok samimi bir oyun geçirdik.

Oyun sonrası tanışmak fotoğraf çektirip imza almak için bekleyen kalabalığın dağılması biraz uzun sürdü aynı anda sahne toplanması da sona erdi.

Oyundan sonra tüm ekip "insiyatif sanat kafe" adında çok şirin bir kafeye götürüldük oradaki tatlı komik ve aslında birazda buruk sohbetin ardından belirsizliği henüz giderilmemiş ertesi güne uyanmak için odalarımıza çekildik.

Adana

We had a such a rumor that “if the food in the city is good the play would be bad, if there is nothing to eat then the play and audience would be super”. Fortunately, Adana was the city to stop this rumor. After a wonderful meal, a play which was applauded by the 3 out of 4 full standing audience and an acting which has to be applauded while standing.

We had 3 hours for the set-up. Experience, team work and the effect of the kebabs caused the set-up to be finished miraculously in 2 hours and a half. The efforts of Daimi and Turan cannot be overseen. When the set-up was over Turan with the dirt all over his clothes, looked like a soldier. Within all this excitement and work, we had a very sincere play, with a very sweet audience.It took a long time for the crowd to leave the venue who stayed to take photos and have autographs and meanwhile the loading out was complete.

After the play, we have been taken to a very pretty café named “Initiative Art Café” (İnisiyatif Sanat Cafe). After a sweet, funny and somehow sad conversation, we went to our rooms with an uncertain program for tommorow.

Adana

22 Oyun - 22nd Play - Tarsus

2009-04-16T09:24:00.004+03:00

15 Nisan 2009, Çarşamba, 20.00 – 75. Yıl Kültür Merkezi, Tarsus, İçel, Türkiye

Muhabir ekibi Tarsus'a öğleden sonra vardı ve hemen Şelale Otel'e yerleşti. Şelale Otel Tarsus'un ünlü şelalesinin hemen yanında. Tarsus, ismi İncil'de aynen geçen, adı değişmemiş olan nadir kentlerdenmiş. Teknik ekip oyunun oynanacağı sahneye malzemeyi indirip, hemen kuruluma başladı. Ekibin geri kalanı Tarsus'un içinde küçük bir tur yaptı.

Tarsus'taki tiyatro çok iyi tasarlanmış bir sahne. Malzeme indirilecek yeri, yan sahneleri, sofitası, ışık köprüleri ile yüksek standartlarda. Ama aktif bir şekilde değerlendirilmediği için çok az özelliği kullanılabiliyor. Çoğu malzeme arızalı. Salonda sürekli faaliyet gösteren bir yerleşik sanat kurumu ya da sanat yöneticisi yok.

Oyuna çok yoğun bir ilgi yoktu. Ama seyirci oyunu çok içten seyretti. Oyun boyunca çok samimi bir ortam vardı. Seyirciler oyun bittikten sonra 5 dakika yerinden kalkmadı. Oyunun ardından da çoğu kişi kalıp, oyun hakkında görüşlerini paylaştı.

15 April 2009, Wednesday, 20.00 – 75^th Year Culture Center, Tarsus, İçel, Turkey

The team arrived in Tarsus afternoon an settled in Şelale Hotel. Şelale (means waterfall in Turkish) Hotel is nearby the famous waterfall of Tarsus. As they have said, Tarsus is one of the very rare cities of the world, which is cited in the Bible with the same name. The technicians immediately started the set-up. The rest of the team had a small tour around the town.

The venue in Tarsus has a well designed stage. The loading door, wide stage, light bridges, high celling are all in high standards. But few of the facilities are efficiently working because the venue is not being used actively. Many of the equipments are out of order. There isn't any resident artistic company, or artistic director.

There was not a crowded audience. But the audience watched the play very intimately. There was a very sincere atmosphere throughout the play. The audience didn't stand up for 5 minutes after the play ended. Many of the audience stayed after the play, and shared their opinions.

2009-04-16T00:58:00.000+03:00

Sabah yöresel, ilginç ve lezzetli bir kahvaltının ardından Gaziantep'ten ayrıldık. Yaklaşık 2 saatlik bir yolculuğun ardından Tarsus'a ulaştık. Artık rutinleşen hazırlık ve esnaf ziyaretlerinin ardından oyun saati geldi. Çok kalabalık olmamasına rağmen son derece etkili ve keyifli bir oyun oldu. Seyircinin pozitif enerjisi oyuna da yansıdı ve unutulmayacak oyunlar hanesine bir çarpı daha konmuş oldu sanırım. Oyun ardından bir çok röportajlar yaptım, hatta yoğunluktan ötürü sahne toplanmasına yardım bile edemedim.

Çocukken elindeki değnekle göğü delebileceğine inanan bir amcadan, hayatındaki en büyük güç ve güven simgesi olan babasının geçtiğimiz sene gözlerinin önünde bayılmasıyla sevdiklerini bir gün kaybedeceğinin farkına varan 17 yaşındaki genç bir kadına, ailesiyle iletişim kuramayan ve Doğu'da bunun çok daha zor olduğunu belirtip çözüm yolları arayan ve tiyatroyu keşfedip amatör ruhuyla sonuca doğru, ailesine doğru ilerlediğine inanan genç Mehmet Ali'ye keyif ve keşif dolu bir macera oldu.

Tarsus

After an interesting, local breakfast we left Gaziantep and arrived in Tarsus in 2 hours. After the set-up and the visiting of few places, the time for the play arrived. Though it was not very crowded, the play was very exciting and effective. The positive energy of the audience effected the play and it became one of the unforgettable ones. I have made many interviews, I even couldn't help the loading out.

It was an exciting and exploring journey, beginning with an old man who thought he could divide the sky into two with his stick, to a 17 year old woman who realized that one day she will loose her beloved ones after seeing her father fainted who was a power and trust symbol for her, and to young Mehmet Ali who cannot communicate with his family and says that this is very hard in the East, who explored theatre and tries to find solutions and believes that he is coming closer to his goal and family.

Tarsus

21. Oyun - 21st Play - Gaziantep

2009-04-15T14:41:00.008+03:00

14 Nisan 2009, Salı, 20.30 – Gaziantep Büyükşehir Belediyesi Devlet Tiyatrosu Onat Kutlar Sahnesi, Gaziantep, Türkiye

Muhabir ekibi Gaziantep'e 13 Nisan gecesi vardı. Ertesi gün, akşam oynanacak oyun için tiyatroya geçildi ve hazırlıklar başladı. Gaziantep'teki tiyatroyu Belediye yaptırmış, son yıllarda Devlet Tiyatrosu oyunlarını burada sergiliyor. Devlet Tiyatrosu'nun Gaziantep'te kadrosu yok, sadece turne yapıyorlar. Teknik kapasitesi iyi düzeyde bir salon.

Memet Ali Alabora oyundan önce Zeugma FM'e konuk oldu. Gaziantep bir lezzet kenti, her adımda tadılması gereken özel bir yiyecek var. Ekip neredeyse bir efsane haline gelmiş Karşıyaka'daki Halil Usta'ya gitti. Neredeyse herkes Halil Usta'da yediği etin en iyisi olduğunda mutabıktı. Halil Usta çıkarken müşterilere kürdanlara batırılış et ikram ediyor. Lokanta'dan ayrılırken ağzınızda kalan son lezzet çay değil et olsun diye. Ardından Şirvan Usta'da baklava yenildi. Ekip, iyi baklavadan “Hush” sesi çıkması gerektiğini orada öğrendi. Bu sesin çıktığı baklavanın tadını da...

20.30'da başlayan oyunda seyirci çok yoğun değildi. Farklı bir beklenti ile gelen seyircilerden bazıları oyundan çıktı. Beğendiğini söyleyenler de böyle bir oyun beklemediklerini itiraf ettiler. Gaziantep'in tiyatro seyircisinin çok olmadığını tiyatroda çalışanlar da söyledi.

Ekip akşam Anatolian Hotel'e geçti. Sabah kahvaltıda beyran çorbası içmek için otelden erken ayrıldı. Kelebek Lokantası'nda içilen beyran çorbasının ardından, ekip Gaziantep'teki son anlarını değerlendirmek için katmerci aramaya başladı. Tesadüfen bulunan Mis'te katmer ve kahkeler çok güzeldi. Ekip antep fıstığı aldıktan sonra Tarsus'a yola koyuldu.

14 April 2009, Tuesday, 20.30 – Gaziantep Metropolitan Municipality State Theatre Onat Kutlar Stage, Gaziantep, Turkey

The team arrived in Gaziantep on the night of 13th April. They moved to the theatre for set-up in the morning. The venue was built by the Municipality, in the recent years State Theatre is performing in this venue. State Theatre doesn't have resident cadre, they are only touring to Gaziantep. The venue has an efficient technical capacity.

Memet Ali Alabora went to a live broadcast interview at Zeugma FM before the play. Gaziantep is a gastronomical city. In every step, there is something that has to be tasted. The team went to Halil Usta, who almost became a legend in Karşıyaka. Nearly everyone agreed that it was the best meat they have ever eaten. Halil Usta offers his customers meat on toothpicks before they live, in order to last the taste of the meat in their months not the tea. Later on, the team ate Baklava at Şirvan Usta. They learned there, that the best baklava has to have the “Hoosuh” sound when bitten. And the original was tasted for the first time.

The audience was not very crowded at the play. Some of the audience who came with a different expectation left the play. And some who liked it, denied that they were not expecting such a play. The workers of the theatre said that there is not much of a theatre audience in Gaziantep.

The team went to Anatolian Hotel at night. To drink “beyran” soup ( a spicy soup with meat and rice, especially drank for breakfast) they left the hotel early. After drinking the beyran soup in Kelebek Restaurant, they searched for a place to eat “katmer” (a kind of sweet pasty with pistachio). The katmer and “kahke” (small salty and sweet pasties) were very nice at Mis which was coincidently found. After buying pistachio (which is known as “antep nuts”) the team moved to Tarsus.

19. Oyun, 20. Oyun - 19th Play, 20th Play - Samsun

2009-04-10T22:09:00.002+03:00

9 Nisan 2009, Perşembe, 18.30, 20.30 – On Dokuz Mayıs Lisesi Tiyatro Salonu, Samsun, Türkiye

Samsun'a varır varmaz ekip Toptepe'deki Belediye tesislerinde pide yemeye gitti. Ardından oynanacak iki oyun için hazırlık yapmak üzere salona geçildi. Samsun'da uzun yıllardır faaliyet gösteren Düşevi Oyuncuları'nın ofisine gidildi. Düşevi Oyuncuları hem Samsun'da, hem de Samsun'un dışında, büyük şehirler de olmak üzere sürekli oyunlarını sergiliyorlar.

Samsun'da arda arda oynanan iki oyun da dolu geçti. Oyunun tanıtımına Medya FM'in de katkısı oldu. Oyundan sonra Medya FM'in yöneticileri ekibe TMMOB lokalinde bir yemek daveti verdi. Masada en çok konuşulan şey 1980 darbesi ve bugünkü alternatif hareketler oldu

9 April 2009, Thursday, 18.30, 20.30 – Nineteenth of May High School Theatre Hall, Samsun, Turkey

After arriving at Samsun the team went to Municipality Facilities in Toptepe to eat pide (a kind of pizza). Then the set-up started for the following two performances. Meanwhile the office of Düşevi Oyuncuları (Dreamhouse Actors) were visited. The company is performing in and abroad Samsun, including the major cities, throughout the year.

The two consequent plays were both full. Medya FM had contributed to the publicity of the play. After the play the representatives of Medya FM welcomed the team in TMMOB's locale. The main topics of the table were 1980 coup d'etat and the alternative political movements of today.

18. Oyun - 18th Play - Giresun

2009-04-09T21:00:00.002+03:00

8 Nisan 2009, Çarşamba, 20.30 – İl Özel İdare Kültür Sitesi, Giresun, Türkiye

Ekip Giresun'da önce oyunun oynanacağı sahneye gitti. Ardından Memet Ali Alabora Giresun Belediyesi Şehir Tiyatrosu'nda savaş karşıtı bir söyleşiye katıldı. Söyleşinin yapıldığı salon yirmi yıldır Şehir Tiyatrosu oyuncularını da ev sahipliği yapıyor. Şehir Tiyatrosu'nda profesyonel oyuncu yok. Bütün oyuncular işlerinden ya da okullarından kalan zamanlarda, uykusuzluğu da göze alarak her yıl bir çok prodüksiyon gerçekleştiriyorlar.

İl Özel İdare'sinin salonu büyük bir salon ama teknik altyapısı profesyonel gösteri yapmaya uygun değil. Organizasyonun Giresun ayağını gerçekleştirenler bu yıl yenileneceğini söylediler.

Oyundan sonra ekip, Giresun'da tanıştıkları ve arkadaş oldukları avukatların daveti ile yemeğe gitti. Ardından Başar Hotel'de konakladı ve sabah Samsun'a yola çıktı.

Giresun'dan ayrılmadan Fiskomarket'e uğrandı ve Fiskobirlik fındığı, ve 42 Tirebolu çayı alındı.

8 April 2009, Wednesday, 20.30 – City Culture Center, Giresun, Turkey

First, the team arrived at the stage. Later, Memet Ali Alabora attended to the anti-war panel in Giresun Municipality City Theatre. The theatre is also the venue of the City Theatre Actors. There are no professional actors in the City Theatre . All the actors are performing or making rehearsals after their works or schools, most of the time baring to sleepless nights. And they produce various plays each year.

The stage in the City Culture Center is a big stage but not efficient enough to make professional performances. The organizers in Giresun told that it is going to renovated completely.

After the play the team was invited to a restaurant by the lawyers whom they meet there. They spent the night in Başar Hotel and in the morning they were on the way to Samsun.

On the way, before leaving Giresun, they stopped by Fiskomarket and bought the famous hazelnut of Giresun, which is considered to be the best in the world, and Tirebolu No. 42 tea.

17. Oyun - 17th Play - Kumru

2009-04-08T21:51:00.001+03:00

7 Nisan 2009, Salı, 20.30 – Kültür Sarayı, Kumru, Ordu, Türkiye

Muhabir ekibi Ordu'da deniz kıyısındaki Belde Otel'e yerleşti ve hemen Kumru'yadoğru hareket etti. Kumru Ordu'ya 1 saat mesafede bir ilçe. Oyundan önce Memet Ali Alabora İMKB Yatılı İlköğretim Bölge Okulu'nda öğrencilerle söyleşi yaptı. Oyun Kültür Sarayı'nda oynandı.

Kumrulular, Muhabir'in, Kumru'ya son 10 yılda Karadeniz dışından gelen ilk oyun olduğunu söylediler. Oyun dolu oynandı. Kumrulular, Karadeniz turnesine Kumru'yu da dahil ettiği için ekibe teşekkür ettiler.

Oyundan sonra ekip, Ordu'daki otele dönerken Fatsa BP'den benzin almak için durduğunda, istasyonun sahibi İsmail Bey tüm ekibi Bolaman 'da Körfez Restaurant'a yemeğe davet etti. Böylece ekip Fatsa Pidesi'ni de tatmış oldu. Ekibin Fatsa'da durduğunu duyan Naci Sönmez de ailesi ile birlikte ekibe katıldı. Naci Sönmez Fatsa'da 1970'lerin sonunda belediye başkanlığı yapan Terzi Fikri lakaplı Fikri Sönmez'in oğlu. Gece boyunca Fatsa'nın politik geçmişi, bugünkü durum üzerine sohbet edildi.

7th April 2009, Tuesday – Palace of Culture, Kumru, Ordu

The team settled in Belde Otel by the sea and immediately move to Kumru. Kumru is a small town, one hour away from Ordu. Before the play Memet Ali Alabora made a panel in İMKB District Primary School with the students. People said that Reporter is the first play to come out of the Black Sea in the last 10 years. The play was full. People of Kumru thanked the Reporter team for involving Kumru to the Black Sea tour.

After the play, on the way to the hotel the team stopped by the BP gas station in Fatsa. The owner of the gas station, İsmail Erkli invited the team to Körfez Restaurant in Bolaman and order them the famous Fatsa Pide (a kind of Pizza). Naci Sönmez who heard that the team stopped by in Fatsa joined them. Naci Sönmez is the son of the legendary mayor, with the nickname “Tailor Fikri”, Fikri Sönmez, who was in charge just before the coup d'etat in 1980. Through out the night, the past and the contemporary political situation of Fatsa was discussed.

2009-04-08T18:16:00.000+03:00

Muhabir yol arkadaşlarının sayısını arttırmak, hikayeler anlatmak ve hikayeler dinlemek için Doğu Karadeniz'den yola çıktı.
Muhabir, Memet Ali Alabora'nın hayat tünelinden bilinç altımıza uzanan yola çıktı.
Memet Ali Alabora'nın kimliği üzerinden oyunun yaratıcı ve yönetmenleri Övül Avkıran ve Mustafa Avkıran hikaye anlatıcılığında daha da derine inen tiyatroda yeni bir dil yoluna çıktı.
Dun Muhabir'le zor bir günü geride bıraktık. Ama sanırım artık yolumuza daha da güçlü devam edeceğiz.
Bazen biraz yalnız bazen çok sayıda yol arkadaşı ile Muhabir yoluna devam ediyor.
Giresun

Reporter started a journey to make more friends, to tell and listen stories from East Black Sea.
Reporter started a journey from Memet Ali Alabora's life tunnel to our sub-conscience.
Reporter started a journey of a new language in theatre which is going deeper by the storytelling of the creators and directors of the play, Övül Avkıran and Mustafa Avkıran through Memet Ali Alabora's identity.
Yesterday we had a hard day. But I suppose we are going on to the journey stronger.
Sometimes lonely, sometimes with a lot of mates, Reporter is going on its way.
Giresun

16. Oyun - 16th Play - Trabzon

2009-04-07T21:39:00.001+03:00

6 Nisan 2009, Pazartesi, 20.30 – Devlet Tiyatrosu Haluk Ongan Sahnesi, Trabzon, Türkiye

Trabzon'da Usta Park Hotel'e yerleşildi. Oyundan önce Memet Ali Alabora Radyo Aktif'e konuk oldu. KESK (Kamu Emekçileri Sendikası)'in Trabzon Şubesi'nde bir söyleşi yapıldı. Oyundan sonra 10'a yakın seyirci ile röportaj yapıldı. Oyundan etkilenen seyirciler röportajlarda kendi hikayelerini ve hatırladıklarını samimi bir şekilde anlattılar.

Trabzon'dan çok güzel lezzetlerle ve dostluklarla ayrılınıldı. Özelikle Lezzet'te yenen burmalı ve Fevzi Hoca 'daki Necla Hanım'ın Laz Böreği unutulmayacak.

6^th April 2009, Monday – State Theare Haluk Ongan Stage, Trabzon

The team went to Usta Park Hotel as they arrived in Trabzon. Memet Ali Alabora went to Radyo Aktif before the play and joined a meeting in KESK (Union of Public Workers and Officers) Trabzon Branch. More then 10 audience were interviewed after the play. The interviewed audience told their own stories sincerely.

The team left Trabzon with wonderful tastes and freindships. Especially the deserts “burma” in Lezzet Restaurant and “Laz Böreği” (“Laz Paste”) by Necla Hanım in Fevzi Hoca Restaurant will never be forgotten.

2009-04-07T18:47:00.000+03:00

-Daha dün bir yakınım öldürüldü, hemen hafızaya attım
Arhavi 5 Nisan 2009
-Annemin yanmış elleri hala gözümün önünde. Onun elleri bir de evimizin bir odası
-İlk okuduğum kelime Saddam'mış.
-Artık ex'lere çok alıştım ama kanayan yara görmeye hala dayanamayorum.
-Arkadan bir darbe almaktan korkarım, bir de kurşunun sırtta açtığı delikten.
-Kadın 40 yol boyunca tek gözünün görmediğini kocasına söylememiş, kocası tesadüfen öğrenince kadına küsmüş. Kadın ölmüş ve kocası Selahattin Pınar eşliğinde rakı bardağını elinde sıkarak...
Trabzon 6 Nisan 2009
Muhabir Karadeniz

-It is just yesterday that one of relatives was killed, I immediately take to the memory.
Arhavi 5 April 2009
-The burnt hands of my mother is still in front of my eyes. Her hands and one of the rooms of our house.
-The first word I have read was Saddam.
-I really got used to “ex” but I still cannot resist to see a bleeding wound.
-I always afraid of having a hit from the back and the hole that a bullet would open at my back.
-The woman didn't tell her husband that one of her eyes was blind for 40 years. When her husband realized this coincidently, they broke and never talked again. The woman died and the man broke the glass, squeezing it in his hand while listening to Selahattin Pınar...
Trabzon 6 April 2009

15. Oyun - 15th Play - Arhavi

2009-04-06T20:00:00.001+03:00

5 Nisan 2009, Pazar, 19.30 – Özay Düğün Salonu, Arhavi, Artvin, Türkiye

Muhabir'in ilk Anadolu turnesinin ilk oyunu. Bir Anadolu turnesi ilk kez Arhavi'den başlıyor. Oyun bir düğün salonunda oynandı. Arhavi'nin tek sahnesi aynı zamanda sinema olarak kullanılan sahne. Vizyondaki filmlere ara verilemediği için oyun orada oynanamadı. Civar ilçelerden, özelikle Hopa'dan gelen çok sayıda izleyici vardı. Oyun sonunda Kemalpaşa'da Sarp Otel'de kalındı. Kemalpaşa Gürcistan sınırına 10km.'den daha az mesafede küçük ve çok güzel doğası ve kumsalı olan bir Karadeniz kasabası.

5th April 2009, Sunday – Özay Wedding House, Arhavi, Artvin

The first play of the first Anatolia tour of Reporter was played in Arhavi. An Anatolia tour has started from Arhavi for the first time. The play was staged in wedding house because the only stage in town is the cinema. And there are films nowadays. Many audience from Hopa came to the play. After play the team went to Sarp Hotel in Kemalpaşa. Kemalpaşa is a small and sweet Blacksea village which has a wonderful nature and a beach.

14. Oyun - 14th Play - İstanbul

2009-03-28T20:06:00.002+02:00

27 Mart 2009, Cuma, 20.30 – İstanbul Modern, İstanbul, Türkiye

Oyun, Dünya Tiyatrolar Günü vesilesi ile, garajistanbul'un İstanbul Modern ile ilk ortaklığı kapsamında ücretsiz oynandı. 300 kişiden fazla kalabalık bir seyirci topluluğu vardı. Çoğu kişi oyunu yerde minderlere oturarak ya da ayakta izledi. İstanbul Modern'de oyunun oynandığı zamanda “Gölge'ye Övgü” sergisi vardı. Oyunun oynandığı alanda Ünlü Karagözcü Hayali Küçük Ali'nin fotoğrafları vardı.

27 March 2009, Friday, 20.30 – Istanbul Modern, Istanbul, Turkey

Reporter was played for free as a part of the World Theatre Day organization, and was the first collaboration between Istanbul Modern and garajistanbul. There were a crowded audience consisted of more than 300 people. Many people watched the play sitting on the floor or standing. At the time of the play there was “Praise to Shadow” exhibition in Istanbul Modern. There were photos of the famous Karagoz puppeteer Hayali Küçük Ali, where the performance was held.

7. Oyun - 7th Play -- 13. Oyun - 13rd Play - Istanbul

2009-03-18T19:57:00.002+02:00

7. Oyun - 7^th Play 7 Mart 2009, Cumartesi, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye -7 March 2009, Saturday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 8. Oyun- 8^th Play 12 Mart 2009, Perşembe, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 12 March 2009, Thursday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 9. Oyun- 9^th Play 13 Mart 2009, Cuma, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 13 March 2009, Friday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 10., 11. Oyun - 10^th, 11^th Play 14 Mart 2009, Cumartesi, 15.00, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 14 March 2009, Saturday, 15.00, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 12. Oyun - 12^th Play 16 Mart 2009, Pazartesi, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 16 March 2009, Monday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey 13. Oyun - 13^t^h Play 17 Mart 2009, Salı, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye - 17 March 2009, Tuesday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey

6. Oyun - 6th Play - İstanbul

2009-03-07T19:16:00.002+02:00

6 Mart 2009, Cuma, 20.30 – garajistanbul, İstanbul, Türkiye

Türkiye'de biletli seyirciye oynanan ilk oyun. Oyundan sonra seyirci ile röportaj yapılmaya başlandı. Bundan sonraki oyunlarda da yapılacak. Oyundan çıkanlara “ne hatırladıkları” soruluyor. Bu görüntüler daha sonra farklı şekillerde kullanılacak.

6 March 2009, Friday, 20.30 – garajistanbul, Istanbul, Turkey

The first play, played to an ordinary audience in Turkey. The audience started to be interviewed after the play. This will go on after the other plays. People are asked “what they remembered”. These interviews are going to be used in different ways.

5. Oyun - 5th Play - İstanbul

2009-03-06T20:00:00.002+02:00

5 Mart 2009, Perşembe, 20.30– garajistanbul, İstanbul, Türkiye

Türkiye prömiyeri. Davetlilere oynanan Türkiye'deki ilk oyun. Seyirciler arasında oyunda adı geçen; Memet Ali Alabora'nın ailesinden,akrabalarından, eski, yeni iş arkadaşlarından, dostlarından, aile dostlarından kişiler vardı. Oyun evinde, garajistanbul'da da ilk kez oynanmış oldu.

5 March 2009, Thursday, 20.30– garajistanbul, Istanbul, Turkey

Turkey premiere. The first play in Turkey which was played to guests. There were people among the audience who were family members, family friends, friends, old and new colleagues of Memet Ali Alabora. The play was also played in its own house, in garajistanbul for the first time.

4. Oyun - 4th Play - Talinn

2009-02-27T14:06:00.001+02:00

26 Şubat 2009, Perşembe, 19.30 – Von Krahl, Talinn, Estonya

garajistanbul'un da dahil olduğu bir çağdaş gösteri sanatları ağı olan Temps D'images Festivali kapsamında oynandı. Oyunda Talinn Büyükelçisi Şule Soysal ve büyükelçilikten diplomatlarla birlikte Estonyalı seyirciler ve sanatçılar vardı. Oyunun oynandığı mekan eski bir binadan bir vakıf tarafından dönüştürülmüş ve hayatına vakıf olarak devam eden bir gösteri sanatları merkeziydi.

26 February 2009, Thursday, 19.30 – Von Krahl, Tallinn, Estonia

The play was showed as part of Temps D'Images Festival. Temps D'Images is a contemporary performing arts network which involves garajistanbul. Together with Estonian audience and artists, The Turkish Ambassador of Tallinn, Ms. Şule Soysal and diplomats from the Embassy attended the play. The venue was an old building which serves as a performing arts center, transformed by a foundation and still ruled by the foundation.

2009-02-25T15:23:00.001+02:00

Frankfurt havaalanındayız. Talinn'e uçmak için 6 saat beklememiz gerekiyor. Talinn'de “Muhabir”i 4. kez oynamış olacağız. Memet Ali, daha önce oynananlardan daha uzun bir bölümü İngilizce oynama ihtimali olduğu için, İngilizce metni çalışıyor. Tam bu sırada telefon geldi. Bizim uçağımızla aynı zamanlarda kalkan Amsterdam uçağı inişten önce yere çakılmış. Şaşkınlık içindeyiz. “Muhabir”in ilk oyunu için Amsterdam'a uçmamızın ardından bir ay bile geçmedi. Şu an hiçbir haber alamıyoruz... Bulunduğumuz noktada internete bağlanılamıyor, yerimize çakıldık kaldık...

We are in Frankfurt airport. We have to wait for 6 hours to fly Talinn. I will be the 4^th play of “Reporter” in Talinn. Memet Ali is working on the English text becuse probably he is going to play a huge part in Englsh. We had a call at this moment. The Amsterdam plane which left Istanbul at the same time with ours, hit the ground before landing. We are shocked. It is not even a month that we have flied to Amsterdam for the premiere of “Reporter”. We are not able to receive any news right now... We cannot access internet from our point, we are stucked in our places...

3. Oyun - 3rd Play - Antwerp

2009-02-07T20:00:00.001+02:00

6 Şubat 2009, Cuma – Zuiderpuishaus, Antwerp, Belçika

Çoğunluğu Belçika'da yaşayan Türkler'den oluşan kalabalık bir seyirci. Oyun 0090 festivali kapsamında oynandı. Seyircilerin arasında Türkiye'den festival için gelmiş birçok sanatçı ve diğer Avrupa şehirlerinden izlemeye gelenler de vardı. Oyunun oynandığı mekan eski bir fabrikadan dönüştürülmüş çoğunlukla farklı kültürlerin işlerine yer veren bir sanat merkeziydi. Oyunu izleyen Antwerp Başkonsolosu Ahmet Arda oyundan sonra ekibi ikametinde misafir etti.

6 February 2009, Friday – Zuiderpuishaus, Antwerp, Belgium

There was a crowded audience mostly consisted of the Turkish Community living in Belgium. The play was showed in the 0090 festival. There were artists from Turkey who came for the festival and people from different European Cities in the audience. The venue was a culture center transformed from an old factory. The Principal Consulate of Turkey in Antwerp, Ahmet Arda attended the play, and then invited the team to his residence.

2. Oyun - 2nd Play - Rotterdam

2009-02-05T20:00:00.001+02:00

4 Şubat 2009, Çarşamba – Rotterdamse Schouwbourg, Klene Zaal (Küçük Salon) - Rotterdam, Hollanda

Rotterdam'da ikinci oyun. Hollanda'da yaşayan Türkler, Hollandalılar ve farklı ülkelerden seyirciler vardı.

4 February 2009, Wedenesday – Rotterdamse Schouwbourg, Klene Zaal (Small Hall) - Rotterdam, Netherlands

Second play in Rotterdam. The audience was from Turkish Community, Dutch People and people from various countries.

1. Oyun – 1st Play - Rotterdam

2009-02-04T20:00:00.005+02:00

3 Şubat 2009, Salı, 20.00 – Rotterdamse Schouwbourg, Klene Zaal (Küçük Salon) - Rotterdam, Hollanda

Muhabir, Rotterdam'da dünya prömiyerini yaptı. Rotterdamse Schouwburg'da saat 20.30'da ilk defa seyirciyle buluştu.

3 February 2009, Tuesday – Rotterdamse Schouwbourg, Klene Zaal (Small Hall) - Rotterdam, Netherlands

Reporter, made the world premiere in Rotterdam. It reached the audience for the first time at 20.30 in Rotterdamse Schouwburg.